PO PRAWEJ, ZNACZY – NORMALNIE
Dwa miesiące temu, w felietonie poświęconym niepokojącym przeobrażeniom prasy gdańskiej, wyraziłem przekonanie o prawostronnej orientacji większości czytelników „MOTO”, wynikającej nie tyle z obowiązujących w naszym kraju zasad ruchu drogowego, co ze społecznego i zawodowego statusu typowego posiadacza “czterech kółek”.
Status ów, siłą rzeczy wykraczający ponad przeciętność (nabycie samochodu wymaga wysiłku cokolwiek poważniejszego niż zakup odkurzacza) powinien – przynajmniej moim zdaniem – generować postawę i poglądy bliższe prawicowym, wyrażane w takich oczekiwaniach jak poszanowanie dla własności prywatnej, jasne reguły gry ekonomicznej, służebna rola władzy wobec utrzymujących ją obywateli, eliminowanie darmozjadów szafujących dobrem wspólnym, równość wobec prawa, przestrzeganie uniwersalnych zasad moralnych.
Niestety, operując pojęciem prawicy zapomniałem, że akurat w naszym kraju ma ono zupełnie inny wydźwięk niż np. w Stanach Zjednoczonych, gdzie wpływy lewicowych mediów są słabsze, a prawicowi republikanie nie muszą przekonywać o swojej roli w obronie swobód obywatelskich. Najwyższy zatem czas i u nas uzmysłowić sobie, iż naturalnym zapleczem prawicy są ludzie bez kompleksów – wystarczająco wykształceni, kompetentni, rzetelni i szanowani w swoich środowiskach, aby iść przez życie bez potrzeby uciekania pod skrzydła hochsztaplerów głoszących ładnie brzmiące ideologie, których prawdziwym celem jest li tylko dorwanie się do koryta..
Pracuję zawodowo ponad ćwierć wieku, mimo wyższego wykształcenia oraz statusu dziennikarza przechodziłem różne koleje losu lecz nie przypominam sobie, abym musiał korzystać z pomocy jakichś związków zawodowych, zasiłków dla bezrobotnych, dotacji z budżetu państwa czy innych “instytucjonalnych form opieki społecznej”. Ba, o wiele łatwiej byłoby mi wymienić przykłady zgoła odwrotne. Armia nierobów utrzymywanych z naszych podatków musi przecież udowodnić sens i potrzebę swojego istnienia, toteż stara się jak może, aby pozbawić chęci do pracy ludzi inteligentniejszych i zaradniejszych.
A będzie jeszcze gorzej. Trzeba było przypadkowej lektury tekstu, napisanego przez korespondenta prasy niemieckiej w Polsce aby dowiedzieć się, że w okresie DEMOKRATYCZNYCH i WOLNORYNKOWYCH przemian liczba pracowników administracji państwowej wzrosła u nas z niespełna 50 tys. do prawie 150 tys… Teraz szykuje się następne, co najmniej 40 tys. ciepłych, dobrze płatnych posadek w powiatach. Akurat ten marsz do koryt trudno przypisać komunistom.
Rodzą się zatem poważne rozterki, co do podziału na lewicową koalicję SLD/PSL i ponoć prawicowy blok UW/AWS. Chyba, że damy sobie spokój z traktowaniem serio publicznych deklaracji polityków i zaczniemy oceniać ich nie według słów lecz czynów Czyż może być poważnym reprezentantem prawicy np. Marian Krzaklewski, który przedłożył mizdrzenie się do telewizyjnych kamer (taki piękny Maryś) nad przypilnowanie, aby trzykrotnie mniej liczny partner koalicyjny nie zawładnął najbardziej kluczowymi stanowiskami w państwie? Jak potraktować zamiar zdobycia prawicowego (czytaj: myślącego) elektoratu przez np. Lecha Wałęsę, eks-prezydenta o szczególnych zasługach dla umocnienia pozycji komunistów w wolnej Polsce, a zarazem zakompleksiałego nieuka? Co sądzić o ostatnich wystąpieniach np. Jacka Kurskiego, który dał ewidentny dowód na to, iż jest politycznym przygłupem (vide: przegrana sprawa sądowa z J. Lewandowskim), a teraz usiłuje naprawić swoją, osobistą klęskę wyborczą ucieczką pod skrzydła zwycięskiej AWS, w dodatku motywując to nadrzędnym interesem prawicy? Jako żywo przychodzi na myśl stare marynarskie powiedzenie: ”Przylepiło się gówno do statku i mówi – PŁYNIEMY!
Powyższe przykłady stanowią jeszcze jeden – jakże wymowny – dowód, że o przynależności do prawicy decydują rzeczy poważniejsze niż same deklaracje, mniej lub bardziej trafiony moment oddania legitymacji partyjnej, opozycyjne wątki w biografii oraz miejsce przy okrągłym stole w Magdalence. Bardziej w cenie okazują się tutaj zalety osobiste oraz zwykła przyzwoitość, tak drażniąca i tak niszczona przez marksistowsko-leninowską bolszewię. Dlatego więcej z „prawicowca ” będzie miała sprzątaczka dbająca o swoje miejsce pracy i wpajająca dzieciom prawdy uniwersalne (nie kradnij`, nie kłam, nie zabijaj…) niż znany z telewizyjnych ekranów demagog usiłujący wywieźć się na grzbietach ludzi tęskniących za normalnością.
Której to normalności z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim Czytelnikom odbierającym podobnie podział na lewicę i prawicę. Innych po chrześcijańsku pozdrawiać nie śmiem, gdyż mogą poczuć się urażeni, a nawet oskarżyć niżej podpisanego o naruszenie konstytucyjnej równości wyznań…
Henryk Jezierski
(04.12.1997)



