KIEROWNICA Z PARTYJNEGO NADANIA
Niedawna decyzja rządu o utworzeniu Polskiego Koncernu Naftowego i dokonane w związku z tym roszady kadrowe, w wyniku których szefowie takich potentatów jak Petrochemia Płock oraz Centrala Produktów Naftowych stracili swoje dotychczasowe, niezwykle intratne stanowiska, wzbudziły spore poruszenie wśród ludzi związanych z branżą motoryzacyjną – zwłaszcza tych, którzy są menedżerami na zdecydowanie mniejszą skalę, kierując firmami własnymi, zatrudniającymi od kilku do kilkudziesięciu osób. W ocenach tych roszad dominował wątek swoistej satysfakcji; oto tacy wielcy, kompetentni i – wydawałoby się – niezatapialni, a jednak niczym „Titanic” poszli na dno i to w wyniku głównie politycznych rozgrywek.
Nie podzielam tych złośliwości z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze – utrata jednego intratnego stanowiska wcale nie oznacza braku możliwości wylądowania na drugim, równie intratnym choć może mniej eksponowanym. Po drugie – polityczne tło kadrowych roszad każe uważniej przyjrzeć się fachowości osób, które im podlegają. Gdy jeden menedżer zastępuje drugiego tylko dlatego, że reprezentuje inną, akurat zwycięską, siłę polityczną to bardzo łatwo dojść do przekonania, że w tej grze na nominacje i dymisje biorą udział przede wszystkim miernoty pozbawione zasad i poczucia własnej wartości.
Zwłaszcza, że nawet w obecnych, niby wolnorynkowych, czasach biznesmeni polscy dzielą się – ogólnie rzecz biorąc – na biznesmenów z partyjnego nadania (przykład: absolutna większość członków tzw. Bussines Centre Club założonego przez niejakiego M. Goliszewskiego, który – jak pamiętam – za dyktatury Jaruzelskiego i Kiszczaka redagował miesięcznik pt. „Konfrontacje”, komuszy nad wyraz) oraz biznesmenów, którzy do swojej obecnej pozycji doszli dzięki ciężkiej pracy od podstaw, wyczuciu potrzeb tworzącego się rynku oraz odrobinie szczęścia niezbędnego w każdej działalności.
Pierwsi wiedzą, że są niewiele warci więc się dowartościowują; tworzeniem kolejnych „elitarnych” klubów, udziałem w propagandowych przedsięwzięciach (bale, koncerty, aukcje itp.) ochoczo nagłaśnianych przez agitatorów udających dziennikarzy oraz wręczaniem sobie kolejnych statuetek, tytułów, odznaczeń i medali. Byle zagłuszyć własne kompleksy i uzależnienie od politycznych układów, wynagradzane każdego miesiąca setkami milionów starych złotych.
Biznesmeni drudzy – a raczej: przedsiębiorcy z krwi i kości – mają pełną świadomość umowności biznesowych karier z partyjnego nadania i zderzając je ze swoją codzienną szarpaniną o utrzymanie tak ciężko wywalczonej pozycji popadają w kompleksy, poddają w wątpliwość sens życiowych wyborów i próbują zmienić ten stan przyjmując reguły gry narzucone przez „wielki świat biznesu „.
Wstępują więc do „elitarnych” klubów, biorą udział w propagandowych przedsięwzięciach oraz pozwalają wręczać sobie statuetki, tytuły, odznaczenia i medale. I nie wiedzą, że tym sposobem potwierdzają zasadność drogi wybranej przez tych, dla których biznes oznacza przede wszystkim grę w układy i analizowanie kierunków z jakich wieją polityczne wiatry.
Najwyższy czas, żeby przynajmniej pozbyć się kompleksów wobec nomenklaturowych towarzyszy udających kogoś lepszego niż są naprawdę. Biznesmen to brzmi zbyt dumnie i odpowiedzialnie, aby takim mianem określać „święte krowy ” chronione przed prawdziwą konkurencją dzięki gabinetowym powiązaniom oraz całemu, misternie opracowanemu, systemowi preferencji, zupełnie nieznanych komuś, kto rzeczywiście pracuje na swoim i za swoje odpowiada.
Henryk Jezierski
(16.04.1999)



