ŻYDOKOMUNA Z CERTYFIKATEM KOSZERNOŚCI

Umieszczone w programie – szczęśliwie przeprowadzonej – II Konferencji Żydoznawczej (Warszawa, 24 października 2026) wystąpienie Bolesława Szenicera pod sztampowym tytułem „Cmentarze żydowskie” nie wzbudzało większego zainteresowania blisko setki słuchaczy z całej Polski, A jednak pod względem poznawczym okazało się jednym z najmocniejszych punktów spotkania. Dla ww. prelegenta historia jego 22-letniej pracy w charakterze opiekuna Cmentarza Żydowskiego w Warszawie stanowiła istotny wprawdzie, acz tylko przyczynek do jego szokujących wręcz informacji na temat traktowania garstki ocalałych z wojennej pożogi polskich Żydów przez ich internacjonalistycznych „pobratymców”, głównie z USA.
Zanim doczekamy się drukowanego zapisu konferencji z autoryzowanymi wystąpieniami prelegentów możemy sięgnąć do książki, której ostatni egzemplarz niżej podpisanemu udało się niemal wyrwać z rąk B. Szenicera jako jej współautora, oczywiście wcześniej regulując zaproponowaną, niezbyt wygórowaną cenę.
Już na 9 stronie książki pt. „Anatomia zniszczenia” (drugim z jej autorów jest Łukasz Kołodziejczyk), można zapoznać się z „elitą” polskojęzycznych Żydów wyznaczonych przez międzynarodowy kahał do reprezentowania jego interesów w Polsce. Wbrew racjonalnym przypuszczeniom nie byli to Żydzi cudem ocaleni z okupacyjnej gehenny, zgotowanej im przez niemieckich zbrodniarzy. Więcej, nie byli to nawet Żydzi z krajów, które uniknęły wojny dzięki czemu mogli w nich kultywować religię mojżeszową,
Jeśli nie oni, to któż przed nimi? Okazuje się, że na miano żydowskich wybrańców zasłużyły dzieci… komunistycznych politruków, a nawet UB-eków oraz tzw. konwertyci, dla których judaizm stał się sposobem na życie. Nie musieli znać języka jidisz lub hebrajskiego, nie musieli chodzić do synagog na nabożeństwa, nie musieli przestrzegać szabatu, choć te obowiązki można było realizować z powodzeniem także w powojennych realiach PRL. Tę lukę wypełniła – a jakże! – amerykańska Fundacja Ronalda Laudera. Wyznaczeni przez nią rabini, również zza oceanu, w ekspresowym tempie wytresowali na „prawowitych Żydów|” stalinowskie pomioty, ucząc ich przy okazji co i jak należy mówić, aby żydowska diaspora rozproszona po całym świecie milczała w kwestii rozkradania niekwestionowanych, pożydowskich majątków ocalałych w Polsce po II wojnie światowej.
Te nauki przydały się jak znalazł, gdy 20 lutego 1997 roku pod rządami dwóch komunistów – ówczesnego premiera Włodzimierza Cimoszewicza oraz prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego – podpisana została specjalna ustawa dotycząca zwrotu majątków pożydowskich, zabranych po wojnie – dodajmy, wraz z majątkami polskimi – na mocy dekretów Bolesława Bieruta z lat 1945-46. Wspierany przez swoich wychowanków naczelny rabin Polski Michael Schudrich (też z desantu USrAel-skiego) oraz wymieniony wcześnie R. Lauder mogli spokojnie kontynuować swoje złodziejskie dzieło. A w „nowo-żydach” mieli jeśli nie aktywne wsparcie to przynajmniej milczącą bierność.
Któż zatem został wyróżniony przez Laudera i Schudricha statusem 100-procentowego Żyda i prawem nazywania mianem antysemity każdego, kto dostrzeże w nim np. złodzieja, debila, prowokatora, agenta wrogich państw (głównie USrAela i Izraela) lub moralnego degenerata? W odpowiedzi podaję trochę – wiele mówiących – nazwisk z książki B. Szenicera i Ł. Kołodziejczyka. Ponieważ jest to kolejność alfabetyczna, pozwalam sobie wytłuścić personalia bardziej znanych mi liderów i liderek antypolskiej krucjaty:
Alina Cała, Helena Darner, Barbara Engelking, Konstanty Gebert, Bronisław Geremek, Jan Tomasz Gross, Jerzy Halbersztadt, Jan Jagielski, Piotr Kadlcik, Jerzy Kichler, Stanisław Krajewski, Monika Krawczyk, Adam Michnik, Grażyna Pawlak, Lesław Piszewski, Piotr Rytka (Zanberg), Hanna Szmalenberg, Marian Sznepf (winno być – Maksymilian Marian Schnepf, teść słynnej politruczki z TVP ) , Przemysław Szyszka (Szpilman), Paweł Śpiewak, Paweł Wildstein, Andrzej Zozula).
Czekam na rozszyfrowanie nazwisk niewytłuszczonych.
Tekst i zdjęcie:
Henryk Jezierski
(03.11.2026)


