KRONIKA SĄSIEDZKA

PODRĘCZNY PRZEWODNIK MIESZKAŃCA
(Ogłoszenia i komunikaty, Rada i Zarząd Dzielnicy – skład, adres, kontakt. terminy dyżurów i sesji, „KRONIKA SĄSIEDZKA” – Redakcja i Biuro Reklamy)
Zielony Zakątek
Po naszych publikacjach:
KILKA ISTOTNYCH PYTAŃ DŁUGOLETNIEJ MIESZKANKI
Dzień dobry,
Mieszkamy z rodziną w naszej dzielnicy dokładnie od 1987 roku. Cieszy mnie, że w końcu znalazła się osoba taka jak Pan – przybliżająca różne kwestie i pozwalająca spojrzeć z szerszej perspektywy na to, co dzieje się na naszym lokalnym podwórku. Być może dzięki takim działaniom uda się w końcu ograniczyć dominację środowiska skupionego wokół Krzysztofa Knittera, które – mam wrażenie – przez lata poczuło się tutaj wyjątkowo pewnie i zaczęło traktować dzielnicę niemal jak własne podwórko. Warto przyglądać się również osobom pełniącym funkcje publiczne, także tym związanym z Radą Miasta, które mieszkają w naszym sąsiedztwie. Oczywiście nikt nie jest bez winy, ale są dwa zagadnienia, które interesują mnie szczególnie.
MONITORING OSIEDLOWY
Chciałabym dowiedzieć się, na ile monitoring jest prywatnym przedsięwzięciem K. Knittera, a na ile działaniem realizowanym w interesie mieszkańców. Kto je finansował – czy były to środki publiczne, czy prywatne? Pytam nie bez powodu. Wielokrotnie zwracałam się do ww. przewodniczącego Zarządu Dzielnicy z prośbą o pomoc w zweryfikowaniu pewnych kwestii związanych z monitoringiem w dzielnicy. Np. z częstym wyrzucaniem śmieci na autobusowym przystanku, z kręcącymi się samochodami czy z osobami podszywającymi się pod różne zawody. Niestety, nigdy tej pomocy nie uzyskałam, a wręcz byłam odsyłana do takich instytucji jak Straż Miejska, Policja itp. Warto by sprawdzić, czy osoba dysponująca dostępem do monitoringu ma prawo odmówić mieszkańcowi pomocy w zakresie udostępnienia informacji lub weryfikacji określonych zdarzeń? Czy też, jeśli monitoring został sfinansowany ze środków publicznych lub na rzecz mieszkańców, wiążą się z tym określone obowiązki?
RADA DZIELNICY I NIERUCHOMOŚCI PRZY ASESORA 90
Czy członkowie Rady Dzielnicy otrzymują jakiekolwiek wynagrodzenie lub inne gratyfikacje za pełnione funkcje? Miasto Gdańsk odmówiło mi kiedyś udzielenia tej informacji, dlatego być może Pan dysponuje wiedzą w tym zakresie. Interesuje mnie również szereg nieruchomości na wysokości Asesora 90, wzdłuż ekranów, a konkretnie podstawa prawna umieszczenia tam tablicy z oznaczeniem „Teren prywatny”.
Cieszę się, że poruszane przez Pana tematy pozwalają mieszkańcom dowiedzieć się o sprawach, o których często nie mieliśmy wcześniej pojęcia. Takiej przejrzystości i dostępu do informacji zdecydowanie nam potrzeba. Z przyjemnością będę śledzić kolejne publikacje, wspierać Pana działania i – jeśli tylko będę miała możliwość – również przekazywać istotne informacje dotyczące naszej dzielnicy. Dobrze, że są osoby wskazane w pańskich tekstach, takie jak Violetta Borkowska, Małgorzata Kulesza oraz Ryszard Traczuk, którym chce się bliżej przyglądać temu, co dzieje się w naszym otoczeniu, zadawać niewygodne pytania i interesować się sprawami mieszkańców. Być może właśnie dzięki temu uda się w końcu zmienić pewne wieloletnie przyzwyczajenia i układy.
Życzę Panu powodzenia, wytrwałości i konsekwencji w realizacji zamierzeń. Trzymam kciuki i mam nadzieję, że jeszcze niejednokrotnie przeczytam o sprawach, które dotyczą naszej dzielnicy.
Pozdrawiam serdecznie,
Zofia S.
(Pełne personalia i adres znane Redakcji)
30.10.2026
OD REDAKTORA
Spośród poruszonych przez Czytelniczkę kwestii pierwszoplanowo traktujemy dzielnicowy monitoring. Już znamy stanowisko władz miasta (niestety, kuriozalne), teraz zabiegamy o spotkanie z kompetentnymi przedstawicielami Policji. Prosimy o cierpliwość i – przede wszystkim – konkretne przykłady odmowy udzielenia dostępu do zapisów monitoringu dotyczących zdarzeń, w wyniku których poszkodowanymi są mieszkańcy.
PAPIEROWA WERSJA „KRONIKI”
JUŻ W DRODZE DO WASZYCH DOMÓW

BUDŻET OBYWATELSKI Z… JELENIEM W TLE
W piątek, 25 września 2026 ogłoszone zostały wyniki czternastej edycji gdańskiego Budżetu Obywatelskiego. Głosowanie odbyło się w dniach 7 – 21 września, a do wykorzystania było 31,6 mln zł. Pieniądze to wprawdzie niewielkie, by nie powiedzieć śladowe, stanowiące mniej niż – uwaga! – pół procenta tegorocznego budżetu miasta wynoszącego prawie 7 mld. złotych, ale w szranki o uszczknięcie choćby części tej „darowizny” stanęło blisko 35 tysięcy osób, co stanowi 8,2 proc. mieszkańców Gdańska . Zgłoszono 331 projektów, z których do realizacji wybrano 123 z podziałem na dwie kategorie, każda z dwiema podgrupami. W ramach „Budżetu Obywatelskiego” akceptację zyskało 76 projektów (68 dzielnicowych i 8 ogólnomiejskich), natomiast na „Zielony Budżet Obywatelski” przypadło 47 projektów (43 dzielnicowe i 4 ogólnomiejskie). Wzgórze Mickiewicza z wynikiem 12,86 proc. uzyskało najwyższą frekwencję spośród wszystkich dzielnic. Na kolejnych miejscach uplasowały się Letnica (11,07 proc,) oraz Orunia Górna – Gdańsk Południe (10,70 proc.).
Co zatem otrzymamy jako zwycięzcy powyższego rankingu?
W ramach „Budżetu Obywatelskiego”:
1. Oświetlenie ciągów pieszych:
– na zieleńcu pomiędzy ul. Filaretów, a aleją Armii Krajowej,
– wzdłuż ekranu akustycznego od przejścia z ul. Asesora,
– od przystanku autobusowego przy ul. Łostowickiej do ul. Asesora.
Koszt tego zadania wyceniony został na 327.790 zł.
2. Program sterylizacji bezdomnych kotów za 24.320 zł.
W ramach „Zielonego Budżetu Obywatelskiego”:
1. „Zielony zakątek” – strefa relaksu przy ekranie w pobliżu ul. Horeszków za 162.889 zł.
2. Zielona retencja na zboczu oraz zabawki umożliwiające wspinanie za 162.889 zł.
Kilka zdań osobistego komentarza.
Oświetlenie ciągów pieszych nieprzypadkowo uzyskało rekordową liczbę 1.302 punktów. Moją akceptację również. Można tylko żałować, że ten pomysł został zgłoszony przez nieznanego „mieszkańca Gdańska”, zasługującego na uznanie za wskazanie rozwiązania zwiększającego bezpieczeństwo w dzielnicy. W tym wypadku przyjmijmy, że liczy się nie autorstwo lecz efekt.
Propozycję sterylizacji bezdomnych kotów zgłosiła nie anonimowo – co godne uznania – pani Gabriela Marciniak. Jako właściciel (choć w tym wypadku relacje są raczej odwrotne) dwóch bliźniaczych, czarnych „sierściuchów” o ksywach „Bambo” i „Rambo”, uratowanych 9 lat temu przed niechybną śmiercią w kaszubskich lasach będę oczywiście stronniczy i mogę tylko wyrazić pełną akceptację.

Nie anonimowo również zgłoszony został projekt utworzenia „Zielonego Zakątka” przy ul. Horeszków (patrz: ilustracja powyżej). Jego autorkami są panie Beata Cybal-Mikołajewska, Aleksandra Matyjas i Iwona Beszterda. To bardzo ważna informacja, gdyż oznacza że byłe przedstawicielki władz dzielnicy, tak skuteczne w walce z rowerową „Bajzelstradą”, nie pożegnały swoich funkcji w poczuciu osobistej przegranej i zwątpienia w celowość pracy społecznej na rzecz mieszkańców. Jestem przekonany, że „Zielony Zakątek” to tylko obiecujący początek dalszych, kto wie czy jeszcze nie poważniejszych, inicjatyw tego dzielnego tercetu.
Za najkrótszy komentarz do „Zielonej retencji na zboczu oraz zabawek umożliwiających wspinanie” powinna posłużyć poniższa ilustracja. Wkomponowanie w pejzaż dzielnicy słomianych saren i jelenia przypomina jako żywo również słomianego „Misia” z kultowego filmu Stanisława Barei pod tym samym tytułem. Tylko, że to jest komedia, a jeleń z sarnami i roślinami mającymi jakoby na celu „zwiększenie retencji wód opadowych” spływających po zboczu to fakt, w dodatku wyceniony na 162.889 złotych, dokładnie tyle samo co wspomniany wyżej „Zielony Zakątek” przy ul. Horeszków. Co ciekawe, zabrakło jednak podobnej zgodności w kwestii autorstwa projektu bowiem kryje się za nim anonimowy „mieszkaniec Gdańska”. Byłbym skłonny przypisać mu wyjątkową głupotę, gdyby nie, po pierwsze – jej akceptacja przez przedstawicieli władz Gdańska, po drugie – podejrzenie, iż miała ona na celu wyeliminowanie projektu trzech wspomnianych pań.

Gdyby taki był zamiar anonimowego „mieszkańca Gdańska” to spieszę poinformować o przegranej jego jelenia z „Zielonym Zakątkiem” w stosunku 187 do 249 punktów. Oby to był dobry prognostyk na przyszłość.
H. Jez.
Ilustracje gdansk.pl
(29.09.2026)
PROPOZYCJA NIE DO ODRZUCENIA: GŁOSUJ NA „ZIELONY ZAKĄTEK„

OPIS, patrz https://bo.gdansk.pl/szczegoly-projektu-zaakceptowane-do-glosowania-1401998330-1402003148-b536e486d9c9bdac93e874e865bb56f5
GŁOSOWANIE, patrz https://bo.gdansk.pl/glosowanie/glosowanie.php
PREZES DZIWNIE BOJAŹLIWY

Już sam rzut oka na powyższe zdjęcie pozwala przypuszczać, że Krzysztof Knitter (po prawej, w towarzystwie wiceprezydenta Gdańska Piotra Borawskiego) to osoba o ponadprzeciętnej odwadze. Umięśnienie sugeruje tężyznę fizyczną, a wydatne „dziargi” czyli tatuaże status pewnego siebie „maczo”. Niestety, coraz częściej odnoszę wrażenie, że jestem w błędzie.
Na dowód wpis K. Knittera na jego blogu z 28 sierpnia 2026:
„Prosimy mieszkańców o załatwianie swoich spraw (…) podczas dyżurów radnych. Pozwoli nam to sprawniej zbierać zgłoszenia i przekazywać je do dalszej realizacji.
Podczas sesji głos mieszkańcom będzie udzielany tylko w wyjątkowych sytuacjach, aby usprawnić pracę Rady i nie zabierać czasu na sprawy, które można wcześniej zgłosić podczas dyżuru”.
Z powyższego pisma wynika jednoznacznie, że prezes zarządu najzwyczajniej boi się bezpośredniej konfrontacji z mieszkańcami i to nie na pięści czy kopniaki lecz na poglądy i argumenty. Trudno inaczej interpretować korzystanie z pośrednictwa radnych, którzy po pierwsze – są niezwykle lojalni wobec swojego szefa, po drugie – mogą najzwyczajniej i nawet bez złej woli zniekształcić treść opinii przekazanej przez mieszkańca, po trzecie – wydłużają termin rozstrzygnięcia zgłoszonej sprawy nawet na „świętego nigdy”. Swoją drogą, taka forma odgradzania się od obywateli przy użyciu formalnych barier była standardem w czasach rządów PRL-owskich kacyków. Ale dzisiaj mamy przecież zupełnie inne czasy. Nieprawdaż, panie Knitter?
Najbliższa sesja Rady Dzielnicy odbędzie się we wtorek, 8 września br. o godz. 19.00 w siedzibie przy ul. Soplicy 15. Określone ponad miesiąc temu plany wyjazdowe sprawiają, że przedstawiciela „Kroniki” na tym posiedzeniu raczej nie będzie. Jestem jednak przekonany, że nie zabraknie innych mieszkańców, którzy uzmysłowią prezesowi czym jest statut Rady i dlaczego nikt nie ma prawa go łamać.
H. Jez.
(01.09.2026)
Zdjęcie: domena publiczna
SKĄD TEN „KRATER”?
Takie pytanie zadaje sobie część mieszkańców dzielnicy – zwłaszcza zmotoryzowanych – skazanych od 20 lipca 2026 roku na utrudnione dotarcie do swoich domów. Nic dziwnego, bowiem „krater” powstał na newralgicznym skrzyżowaniu ulic Wojskiego i Stolnika, skutecznie udaremniając dojazd z ul. Łostowickiej i wyjazd w jej stronę.




Odpowiadamy zatem: z przygotowania terenu pod tzw. podniesione skrzyżowanie zaplanowane w ramach budżetu obywatelskiego. Wytypowany przez Gdański Zarząd Dróg wykonawca ma zakończyć inwestycję do 20 sierpnia 2026 roku. Albo jest to termin ustalony ze sporą nadwyżką czasową, albo możemy spodziewać się jego opóźnienia zważywszy na opieszałość robót, a nawet ich zupełny brak. Przekonują o tym zamieszczone zdjęcia z piątku, 31 lipca br. o godz. 15.45 oraz z poniedziałku, 3 sierpnia br. o godz. 09.10.
Dodajmy, ż ta inwestycja pochłonęła 85 tysięcy złotych z budżetu obywatelskiego, przy czym nie jest to suma całkowita, bowiem dodatkowe środki wydano z budżetu miasta, Na nasze pytanie ile konkretnie, rzeczniczka GZD nie potrafiła odpowiedzieć, Być może dlatego, że ww, kwota uległa np. podwojeniu, co uczyniłoby to przedsięwzięcie nie tylko uciążliwym ale także znacznie przeszacowanym.
H. Jez.
Zdjęcia: Wojciech G. oraz H. Jez.
(04.08.2026)
CÓŻ SZKODZI OBIECAĆ?
Nie minęły trzy tygodnie od pamiętnego spotkania w centrum dzielnicy, na którym prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz wraz ze swoimi podwładnymi roztoczyła przed mieszkańcami świetlane wizje tego, co nam władza już zafundowała i co nas jeszcze czeka w niedalekiej przyszłości. A ponieważ tym deklaracjom towarzyszył darmowo serwowany żurek, torby z gadżetami oraz możliwość wykonania tzw. selfie z samą panią prezydent, wielu mieszkańców uznało spotkanie za wyjątkowo udane i – nomen omen – obiecujące.
Niestety, pismo jakie 1 czerwca 2026 roku wystosowała do Rady Dzielnicy Małgorzata Polan, dyrektor Wydziału Projektów Inwestycyjnych w gdańskim magistracie znane jest ledwie ułamkowi uczestników majowego festynu. A szkoda, gdyż to istny kubeł zimnej wody na głowy tych, którzy uwierzyli w lepsze czasy dla Wzgórza. Poniżej urzędowe odpowiedzi na propozycje zgłaszane w ostatnim okresie przez mieszkańców.
1. Budowa domu sąsiedzkiego dla mieszkańców Dzielnic Wzgórze Mickiewicza i Siedlce.
Odpowiedź: Bez szans na realizację przed 2030 rokiem.
2. Przedłużenie ekranu akustycznego zlokalizowanego na skarpie ul. Łostowickiej o długości ok. 110 m.
3. Przedłużenie ekranu akustycznego zlokalizowanego na skarpie Al. Armii Krajowej na wysokości ul. Filaretów długości ok. 210 m.
Odpowiedź: Ewentualna budowa ekranów akustycznych we wskazanych lokalizacjach może być zrealizowana jedynie w procesie inwestycyjnym, wymagającym uprzednio opracowania dokumentacji projektowej oraz uzyskania niezbędnych warunków, uzgodnień, decyzji i pozwoleń, w tym pozwolenia na budowę.
4. Budowa schodów pomiędzy ul. Maryli i ul. Szarą
Odpowiedź: Inwestycja polegająca na modernizacji schodów pomiędzy ul. Maryli i ul. Szarą została uwzględniona w programie budowy i modernizacji chodników. Do uzgodnienia termin realizacji zadania.
5. Budowa odcinka ulicy Jacka Soplicy zlokalizowanego pomiędzy ul. Wojskiego i ul. Pana Tadeusza o długości ok. 245m / Remont ul. Jacka Soplicy – odcinek północny wraz z remontem wodociągu i budową kanalizacji burzowej.
Odpowiedź: Z uwagi na liczne zaplanowane i realizowane inwestycje w obszarze mobilności nie przewidujemy realizacji tego zadania do 2030 roku. Zadanie będzie monitorowane pod kątem możliwości ujęcia w kolejnej perspektywie inwestycyjnej miasta.
6. Budowa „Parku Na Zboczu”.
Odpowiedź: Zagospodarowanie Parku zostało uwzględnione w Bazie Inwestycji 2030 jako zadanie rezerwowe. Oznacza to, że będzie możliwa jego realizacja do 2030 r., gdy wykonane zostaną zadania uznane za priorytetowe oraz pojawią się dodatkowe możliwości finansowania inwestycji. W innym wypadku inwestycja będzie rozważana do realizacji w kolejnej perspektywie finansowej miasta.
7. Oświetlenie ciągu pieszego na zieleńcu pomiędzy ul. Filaretów i al. Armii Krajowej.
8. Oświetlenie łącznika pieszego pomiędzy ulicami Asesora a Łostowicką.
9. Oświetlenie łącznika pieszego pomiędzy ulicą Asesora a ciągiem pieszym wzdłuż al. Armii Krajowej.
Odpowiedź: Oświetlenie ulic i ciągów pieszych wykonywane jest w ramach programu Jaśniejszy Gdańsk. Realizacja zadań w tym programie odbywa się w pierwszej kolejności w lokalizacjach z gotową dokumentacją projektową. Oświetlenie łącznika między ulicami Asesora i Łostowicką zostało uwzględnione w programie Jaśniejszy Gdańsk i może być brane pod uwagę w planowaniu programu w kolejnych latach. Pozostałe wskazane przez Państwa lokalizacje są analizowane pod kątem ujęcia w programie Jaśniejszy Gdańsk.
10. Remont ulicy Jankiela
11. Remont ulicy Gerwazego
12. Remont ulicy Asesora – brakujący odcinek zachodni
13. Remont ulicy Podkomorzego
14. Remont ulicy Księdza Robaka
15. Remont ulicy Dobrzyńskich
Odpowiedź: Z uwagi na liczne zaplanowane i realizowane inwestycje w obszarze mobilności nie przewidujemy kompleksowego remontu wskazanych ulic do 2030 roku.
16. Remont chodnika przy ul. Filaretów
Odpowiedź: Propozycja została uwzględniona w Programie budowy i modernizacji chodników i znajduje się w planach inwestycyjnych miasta. Do uzgodnienia termin realizacji zadania.
17. Remont schodów i pochylni na przedłużeniu ul. Pobiedzisko w kierunku Al. Armii Krajowej
Odpowiedź: Dokumentacja projektowa dotycząca przebudowy jednostronnego chodnika w ul. Pobiedzisko od skrzyżowania z ul. Pana Tadeusza do Al. Armii Krajowej wraz z modernizacją i przebudową schodów i pochylni jest w trakcie opracowania. Pozyskanie dokumentacji planowane jest w marcu 2027 roku.
H. Jez.
(09.06.2026)
PO NASZYCH PUBLIKACJACH
Szanowna Redakcjo,
Nazywam się Michał Diug i pełnię funkcję prezesa gdańskiego oddziału Nowej Nadziei Sławomira Mentzena. Zwracam się do Państwa redakcji z bulwersującą sprawą, która bezpośrednio dotyczy sposobu wydatkowania pieniędzy gdańskich podatników.
Mowa o nowo powstałym Biurze Obsługi Artystów (BOA) przy ul. Szerokiej. W dobie trudnej sytuacji budżetowej miasta, tworzenie kolejnych urzędniczych etatów dla wąskiej grupy społecznej budzi uzasadniony sprzeciw i wątpliwości natury ekonomicznej.
Jako organizacja patrząca władzy na ręce, podjęliśmy już oficjalne kroki prawne. Poniżej przedstawiam nasz szczegółowy komentarz oraz argumentację w tej sprawie. W załączniku przesyłam również oficjalny wniosek o dostęp do informacji publicznej, który skierowaliśmy do Gdańskiego Centrum Sztuki Współczesnej.
„W Gdańsku otworzono BOA – czyli Biura Obsługi Artystów – oczywiście 1 w Polsce. W czasach, gdy minister Cienkowska pozaparlamentarnie, pozaustawowo, niezgodnie z konstytucją wprowadza nowy podatek na smartfony, drukarki, tablety, laptopy, ale i ryzy papieru, bo być może drodzy Państwo planujecie piracić dorobek takich artystów jak chociażby Jaś Kapela.
W czasach gdy 71 procent artystek i artystów nie czuje się reprezentowanych miasto Gdańsk postanowiło oczywiście wyjść im z pomocą, którą sfinansujemy my podatnicy. Na ul. Szerokiej w samym centrum miasta w dużym lokalu jak donoszą media w ramach BOA artyści mogą liczyć na wsparcie merytoryczne, konsultacje, pomoc prawną oraz program mentorski.
W momencie gdy planowany deficyt na rok 2026 wynosi ponad 667 mln złotych miasto postanowiło sfinansować nowe etaty dla wybranych, którzy swoją drogą się nie przepracują – 2 dni w tygodniu od 10-16.
Ja osobiście preferowałbym, aby artyści potrafili sami sobie poradzić na wolnym rynku. Jeśli ich dorobek jest wystarczająco dobry powinien obronić się sam, a jeśli są na ten moment zbyt mali to sugerowałbym uprawiać sztukę w wolnych chwilach po pracy. Dlatego składamy wniosek z kompleksowym zestawem pytań jak to ma funkcjonować oraz ile kosztować.”
Serdecznie pozdrawiam. W razie jakiś pytań jestem dostępny mailowo,
Michał Diug
Prezes Nowej Nadziei w Gdańsku
(20.05.2026)
DLA WŁADZY MIKROFON, DLA PLEBSU… MISKA ZUPY

Skłamałbym pisząc, iż wiele obiecywałem sobie po spotkaniu prezydent Gdańska z mieszkańcami Wzgórza Mickiewicza, do którego doszło w czwartek, 14 maja br. lecz po cichu liczyłem na taki oto scenariusz: najpierw oficjalne, oczywiście dobrze nagłośnione wystąpienie dostojnego gościa lub – to wersja dla analfabetów – gościni, a potem mikrofon przechodzi w ręce mieszkańców, którzy chcą o coś zapytać lub podzielić się swoimi uwagami. Gdy poruszony problem da się rozwiązać lub wyjaśnić „od ręki”, prezydent lub wskazany przez nią współpracownik bierze we wspomnianą rękę mikrofon i to czyni. Gdy sprawa jest skomplikowana lub wymagająca głębszego wyjaśnienia, zainteresowany mieszkaniec zostaje zaproszony do odpowiedniego stolika, gdzie czeka na niego kompetentny urzędnik lub szef miejskiej spółki i temat jest kontynuowany w węższym gronie. Ryzyko zawłaszczenia publicznej dyskusji przez demagogów lub ludzi dzielących się swoimi problemami np. z psem sąsiada praktycznie spada do zera, gdyż dostęp do sprzętu nagłaśniającego ciągle pozostaje w gestii władzy. Takie rozwiązanie miałoby także tę zaletę, że uczestnicy spotkania, w tym niżej podpisany, mieliby okazję do zapoznania się z problemami mieszkańców o których dotychczas nie mieli zielonego pojęcia.

Niestety, wymarzony przeze mnie scenariusz zrealizowany został połowicznie i – co gorsze – akurat nie w tej połowie, której oczekiwałem. Wraz z prezydent Gdańska Aleksandrą Dulkiewicz dostęp do mikrofonu uzyskała bowiem zapowiadająca jej wystąpienie dyrektor referatu współpracy z mieszkańcami Sylwia Betlej (na powyższym zdjęciu z lewej), a po zakończeniu przemówień obydwu pań mikrofon zniknął z pola widzenia zainteresowanych, dając początek spektaklowi pod tytułem:
MÓW DO MNIE SZEPTEM
polegającym na konwersacjach, których treść znali tylko nieliczni zasiadający przy poszczególnych stolikach lub najbliższe otoczenie. Wybaczcie zatem, szanowni Czytelnicy, iż musiałem uciec się do znanej elektronikom metody tzw. próbkowania, czyli wychwytywania urywków rozmów, pozwalającego na możliwie jak najwierniejsze odtworzenie całości. Poniżej efekt tych zabiegów:

Do najbardziej aktywnych reprezentantek mieszkańców należała bez wątpienia Violetta Borkowska (na zdjęciu powyżej druga od lewej), która „nie przepuściła” praktycznie żadnemu z głównych przedstawicieli miejskiej władzy, poruszając przy tym problemy i zadając pytania wyraźnie niemiłe jej rozmówcom.
I tak prezydent Aleksandra Dulkiewicz dowiedziała się m.in. o prawdopodobnie bezprawnym sposobie powołania nowej rady i zarządu dzielnicy, braku dostępu mieszkańców nie tylko do domu sąsiedzkiego ale nawet do tak podstawowych placówek jak np. poczta czy apteka.
Wiceprezydent Piotr Borawski, akurat też mieszkaniec Wzgórza Mickiewicza został poinformowany o częstym powoływaniu się na jego osobę przez przewodniczącego zarządu Krzysztofa Knittera, co niekoniecznie może być prawdą, ale zawsze niesie ryzyko podejrzeń o kolesiostwo. Podobnie zresztą, jak częste występowanie wiceprezydenta na facebookowym profilu K. Knittera, mylnie utożsamianym z forum wymiany poglądów dostępnym dla wszystkich mieszkańców. Niepokój rozmówczyni budzą również niejasne zasady funkcjonowania i finansowania dzielnicowego monitoringu, na który składa się także część kamer miejskich, a do którego zapisów mają dostęp nie tylko policja i straż miejska ale także wspomniany przewodniczący zarządu.
Z kolei wiceprezydent Piotr Grzelak musiał wysłuchać cierpkich uwag dotyczących montażu kolejnego masztu telefonii komórkowej w bezpośrednim otoczeniu domów, zamieszkałych także przez dzieci oraz ciągłym braku decyzji lokalizacyjnej dla budowy planowanego domu sąsiedzkiego.

Niestety, wyraźnym nadużyciem byłoby stwierdzenie, że reakcje rozmówców Violetty Borkowskiej wyszły poza deklaracje „pochylenia się” nad zgłoszonymi uwagami. W podobny sposób odebrałem rozmowę mieszkańców jednego z domów przy ul. Jankiela z przedstawicielem spółki odpowiedzialnej za miejskie wodociągi. Starsze małżeństwo (patrz zdjęcie powyżej) wyraziło swoje zaniepokojenie zagrożeniami zdrowotnymi wynikającymi z dostarczania wody azbestowymi rurami oraz z remontami tychże, skutkującymi niebezpieczną emisją azbestowego pyłu do otoczenia. W odpowiedzi usłyszeli, że azbest na jakość wody nie wpływa zupełnie, natomiast same awarie i naprawy sieci to przypadłość typowa dla właścicieli posesji, przez które sieć została poprowadzona. Mówiąc krótko: ręce opadają…
Podczas pierwszej „bilateralnej” rozmowy prezydent A. Dulkiewicz przy stole zauważyłem, że uśmiech z jej twarzy zniknął wyjątkowo szybko i zastąpiony został wyraźnym poirytowaniem tym, co usłyszała od jednego ze starszych mieszkańców Wzgórza. Powód? Zamiast komplementów i uniżonych próśb padły konkretne zarzuty.
– Za brak zainteresowania problemami najmniejszej wprawdzie ale jednak dzielnicy miasta z podkreśleniem, że jej poprzednik Paweł Adamowicz wykazywał pod tym względem więcej empatii.
– Za brak wiążącej uchwały Rady Miasta o ostatecznej rezygnacji z budowy tzw. Ekostrady dla rowerów. Wprawdzie tutaj prezydent A. Dulkiewicz zaznaczyła, że jej decyzja w tej kwestii pozostaje jednoznaczna lecz mieszkaniec pozostał przy swoim zdaniu. Skoro – powiedział – początek inwestycji dała uchwała, to również dokument tej samej rangi powinien ją bezpowrotnie zakończyć.

– Za tolerowanie sygnalizowanego przez niektórych mieszkańców, bardzo niekorzystnego, nie tylko dla dzielnicy ale także samego Urzędu Miejskiego układu personalnego w relacji przewodniczący K. Knitter – wiceprezydent P. Borawski (na zdjęciu odpowiednio z lewej i prawej).
Te trzy wątki rozmowy wystarczyły w zupełności do przerwania konwersacji z użyciem argumentu o innych rozmówcach czekających na swoją kolej. Widocznie okazali się bardziej „gościnni”, gdyż później podobnych reakcji ze strony Pani prezydent nie zauważyłem. Atmosfera uległa wyraźnemu ociepleniu, a jej materialnym potwierdzeniem okazała się gorąca zupa (podobno żurek) serwowana chętnym.
Nie ukrywam, że też byłem zainteresowany publicznym poruszeniem tematu, choć wywołała go akurat sama prezydent A. Dulkiewicz. Otóż na drugiej stronie ulotki zapraszającej mieszkańców na spotkanie ukazał się apel o liczniejsze niż dotychczas meldunki osób pracujących w Gdańsku, ale zamieszkałych poza nim, co negatywnie rzutuje na podatkowe wpływy do budżetu miasta. Jednym z argumentów mających przemówić do wyobraźni kilkudziesięciu tysięcy potencjalnych kandydatów do statusu pełnoprawnego Gdańszczanina okazały się dodatkowe środki dla dzielnicy w której zamieszkają. Sęk w tym, że akurat ten argument w ustach włodarza lub – to wersja dla analfabetów – włodarki miasta brzmi podobnie, jak deklaracja grabieżcy, który gwarantuje swoim ofiarom, że swój majątek wprawdzie stracą ale w rewanżu dostaną
KOLOROWE PACIORKI
Przejdźmy zatem do uzasadnienia tej – wydawałoby się – karkołomnej tezy. Otóż absolutnie dominującą pozycją w blisko 6-miliardowym budżecie Gdańska są wpływy z podatków PIT oraz CIT czyli od mieszkańców. Te dwie pozycje zapewniają około 60 proc. miejskich dochodów, a należałoby doliczyć jeszcze znaczące – dochodzące do miliarda złotych – podatki od nieruchomości, gruntowe itp.
Poprzestańmy jednak tylko podatku PIT, który w ubiegłym roku zapewnił Gdańskowi wpływy w wysokości 2,7 mld zł. Jest on wyliczony i przekazywany do kasy miejskiej w wysokości 8,6 proc. całkowitych przychodów każdego mieszkańca i ze wszystkich źródeł – od wynagrodzenia za pracę, emerytury, renty oraz indywidualnej działalności gospodarczej po zyski kapitałowe, nagrody w konkursach i wygrane w grach losowych.
Gdyby jednak sprowadzić rzecz całą tylko do emerytury, jako przychodu łatwego do określenia, to jej średnia wysokość określona na 4.475 zł brutto i pomnożona przez 12 miesięcy daje miastu dochód równy dokładnie 4.618,20 zł. Czyli niespełna dwudziestu „średnich” emerytów z naszej dzielnicy pokrywa cały jej budżet wynoszący według planów na ten rok 90.141 zł. A przecież nie emeryci są najlepiej uposażonymi mieszkańcami. Bez ryzyka popełnienia błędu można przyjąć, iż wszyscy zarabiający w jakikolwiek sposób „wzgórzanie” odprowadzają do kasy miasta około 20 mln zł. Porównywalną liczbę – dokładnie 17,540 mln zł – uzyskuje się z pomnożenia liczby mieszkańców Wzgórza Mickiewicza z przeciętną podatku PIT przypadającą na jednego mieszkańca Gdańska, wynoszącą 7.626 zł. Jeśli są tu jakieś odstępstwa to tylko na korzyść naszego wkładu w dochody miasta, zważywszy choćby na fakt, że mieszkają tutaj siłą rzeczy zamożniejsi posiadacze własnościowych domów, bliźniaków i segmentów od właścicieli lub najemców mieszkań w blokowiskach.
Proszę teraz zestawić choćby połowę z 20 milionów złotych wnoszonych rocznie do miejskiego budżetu z tym, co dostaliśmy w zamian nie w jednym lecz w kilku ostatnich latach i czym chwali się miasto. A była to, cytuję dokładnie:
– przebudowa sieci wodociągowej na ulicach Świtezianki, Domeyki, Pana Tadeusza, Nowogródzkiej i Filomatów,
– naprawy na kładkach dla pieszych nad al. Armii Krajowej przy ulicach Telimeny oraz Horeszków,
– remont nawierzchni ul. Pana Tadeusza,
– modernizacja placu zabaw na ul. Jacka Soplicy,
– zasadzenie 20 brzóz brodawkowatych w Parku na Zboczu.
Przyszłość też rysuje się nam świetlanie. W najbliższym czasie miasto planuje bowiem zakup nowych mebli miejskich do Parku na Zboczu, w tym hamaka i stołów do gry w szachy, a także uporządkowanie zieleni przy ul. Gerwazego…
Jeśli nie jest to jawna grabież w zamian za paciorki lub kultowe waciki, to co nią jest? A może miasto ma inne, bardziej palące i priorytetowe wydatki niż zadbanie, aby Wzgórze Mickiewicza doczekało się wreszcie za swoje pieniądze np. równych ulic, kompleksowej wymiany sieci podziemnych, nowoczesnego monitoringu pod jasno określonym nadzorem oraz obiektu zdolnego pomieścić tzw. dom sąsiedzki i przedszkole na dodatek ale także tak istotne dla mieszkańców punkty jak poczta, apteka, placówka bankowa czy biblioteka?
Sprawdziłem tę kwestię i odpowiadam: nie sądzę, aby bardziej palącymi wydatkami były np.
– Budowa wizerunku i koordynacja działań promocyjnych miasta (25.109.560),
– Aktywizacja i informowanie społeczności lokalnej oraz budowanie tożsamości Gdańszczan (18.109.635),
– Inicjowanie, wspieranie organizacyjne i finansowe oraz realizowanie przedsięwzięć z zakresu upowszechniania kultury oraz kształtowania postaw obywatelskich (108.808.149).
Mam nadzieję, że aktualna rada i zarząd dzielnicy nie potraktują tej analizy jako pretekstu do upominania się o jeszcze większy budżet dzielnicy. Proponuję najpierw zacząć od wnikliwego sprawdzenia jak jest dzielony obecnie i kim są beneficjenci tego dzielenia.
Henryk Jezierski
Zdjęcia: Autor & gdansk.pl
(16.05.2026)
P.S.
Z relacji na portalu gdansk.pl (budżet roczny – bagatela! – 6 mln. zł) dowiedziałem się, że mieszkańcy zgłosili niezadowolenie tylko z obecnej trasy linii autobusowej kursującej po Wzgórzu Mickiewicza i z pozostawiania samochodów na chodnikach uniemożliwiając w ten sposób swobodne przejście pieszym. Chyba pani redaktor ww. portalu (personaliów nie podaję powodowany miłosierdziem starszego kolegi po piórze) i ja byliśmy na zupełnie innych spotkaniach.
H. Jez.
14 maja 2026 (czwartek), godz. 17.00:
SPOTKANIE Z PREZYDENT GDAŃSKA. OBECNOŚĆ OBOWIĄZKOWA!

KOMU PRZESZKADZAJĄ DOCIEKLIWI MIESZKAŃCY ?
Od 2000 roku czyli od momentu przeprowadzki na Wzgórze Mickiewicza w Gdańsku wykazywałem niewielkie, by nie powiedzieć – żadne zainteresowanie tym, co dzieje się w tej dzielnicy.
Ta postawa uległa zmianie w połowie ubiegłego roku, gdy trójka pań z Rady Dzielnicy, konkretnie: Aleksandra Matyjas – przewodnicząca Rady, Beata Cybal-Mikołajewska – zastępczyni przewodniczącego Zarządu oraz Iwona Beszterda – przewodnicząca Komisji Rewizyjnej, rozpoczęła organizację protestu przeciwko poprowadzeniu przez Wzgórze Mickiewicza tzw. Ekostrady – szybkiej trasy rowerowej, Uznałem, że najwyższa pora, aby tym razem nie poprzestać tylko na podpisie pod protestem.
W początkach sierpnia 2025 roku na tym portalu ukazał się obszerny materiał zatytułowany „Bajzelstradą w mieszkańców?” (patrz: materiał poniżej), w którym przedstawiłem realne zagrożenia, jakie niesie inwestycja zaplanowana przez miejskich urzędników. W tekście ujawniłem również wyraźny opór przed jej wstrzymaniem ze strony – uwaga! – samego przewodniczącego Zarządu, Krzysztofa Knittera i paru radnych popierających jego pogląd. Liczebna przewaga członków Rady Dzielnicy przeciwnych Ekostradzie oraz wsparcie jakie otrzymali ze strony samych mieszkańców sprawiło, że Urząd Miasta zaniechał dalszego forsowania swojej wizji. Blisko 50-letnie doświadczenie dziennikarskie mówiło mi jednak, że jest to stan tymczasowy, wcale nie przesądzony. Stąd decyzja, aby baczniej niż dotychczas przyglądać się poczynaniom K. Knittera oraz jego popleczników. Baczniej, czyli także poprzez udział w kolejnych sesjach Rady, do czego – o czym przypominam innym zainteresowanym losami dzielnicy – każdy mieszkaniec ma niezbywalne prawo.
No i zaczęło się zgodnie z moimi przewidywaniami… Wprawdzie przebieg zebrania Rady w dniu 10 lutego br. sugerował, że niepodzielna władza przewodniczącego Zarządu mija bezpowrotnie (głosowania w relacji 2:8 na jego niekorzyść) lecz to, co nastąpiło później zakrawa na typowy scenariusz bezwzględnej walki o utrzymanie koryta. Oto po ww. zebraniu K. Knitter, jakby świadom swojej klęski składa publicznie oświadczenie o swojej rezygnacji z funkcji przewodniczącego Zarządu. Ta deklaracja powoduje reakcję trzech ww. pań, aby pójść w jego ślady i przy notorycznej absencji trzech innych radnych (w tym jednego, który w 2025 roku nie pojawił się na sesjach ani razu) doprowadzić do nowych wyborów, wymaganych gdy liczba członków Rady spadnie do poziomu poniżej dwóch trzecich jej pierwotnego składu, czyli poniżej dziesięciu.
I tu następuje zadziwiająca metamorfoza K. Knittera. Wiedząc o rezygnacji swoich największych antagonistek A. Matyjas, B. Cybal-Mikołajewskiej i I. Beszterdy nagle… wycofuje swoją dymisję i zaczyna ustawianie całej Rady pod swoje potrzeby. Po pierwsze – dla zapewnienia liczby członków wymaganej dla jej prawomocnej działalności uaktywnia nawet trójkę tych, którzy już zapomnieli, po co kandydowali. Po drugie – 21 kwietnia br. zwołuje sesję Rady Dzielnicy, podczas której następuje nowe rozdanie funkcji, oczywiście z wyłączeniem „niezatapialnego” przewodniczącego Zarządu. I tak jego zastępcą zostaje Wojciech Szemiel, na wakującą po A. Matyjas funkcję przewodniczącego Rady skutecznie kandyduje Jakub Hamanowicz, a jego zastępcą godzi się być Janusz Ożarków. Wybory przebiegają jednogłośnie i tak sprawnie, że obserwująca ten spektakl wraz ze mną i kilkoma innymi mieszkańcami Małgorzata Kulesza (niegdyś przewodnicząca Rady w dwóch kadencjach), komentuje krótko: „To ustawka, której przebieg przewidywałam długo przed sesją”.
Wstępna charakterystyka nowej władzy pod wodzą starego prezesa raczej nie pozostawia złudzeń, co do podejmowanych przez nią decyzji w przyszłości. O K. Knitterze powiem jasno: to kompromitacja dla dzielnicy. Wyjątkowy prostak z tendencjami do okazywania swojej wyższości wobec innych, zwłaszcza osób starszych i kobiet. Co gorsze, złamanie raz danego słowa o rezygnacji po to, by niebawem je wycofać świadczy również o braku honoru i elementarnej przyzwoitości.
Wojciech Szemiel, obecny zastępca K. Knittera podczas sesji Rady w dniu 10 marca br. dał się poznać nie tylko jako jego zdeklarowany wasal ale także autor plugawego pisma w którym bezpodstawnie przypisał interesowność i prywatę jednej z inicjatorek anty-ekostradowego protestu.
Zaskakującej zmiany frontu dokonał Jakub Hamanowicz, nowy przewodniczący Rady Dzielnicy. Jeszcze niedawno popierał swoją poprzedniczkę, ba ponoć deklarował dymisję z funkcji radnego, aby doprowadzić do rozwiązania Rady i ponownych wyborów. I nagle, 21 kwietnia br. wielka odmiana. W dążeniu, aby jak najszybciej objąć stanowisko przewodniczącego Rady w ekipie K. Knittera zagalopował się tak bardzo, że w głosowaniu nawet nie wstrzymał się od zaakceptowania swojej kandydatury. Dla mnie to wzorcowy przykład nowej generacji politruków, bez społecznie użytecznego zawodu lecz z niesłychanym ciągiem na polityczną karierę.
Z oceną nowego zastępcy przewodniczącego Rady Janusza Ożarkowa mam większy, gdyż osobisty problem, choć także do rozpatrzenia w kontekście zmiany frontu i przejścia – podobnie jak J. Hamanowicz – na stronę prezesa Zarządu. Dotychczas nie wzbudzał we mnie specjalnego szacunku. Ot, wymowny przykład kolekcjonera funkcji i innych dowodów swojej wyjątkowości, włącznie z jakimiś certyfikatami po ukończeniu kolejnych szkoleń organizowanych przez gdański magistrat i gdańską radę.
Wydawałoby się, że funkcja radnego oraz prezesa Koła Seniorów w dzielnicy to wystarczający bagaż zajęć i obowiązków. Okazuje się jednak, że J. Ożarków to także członek Gdańskiej Rady Seniorów i to w randze jej wiceprzewodniczącego, członek Towarzystwa Przyjaciół Narodowego Muzeum Morskiego, a ostatnio nawet redaktor wydawanego przez magistrat magazynu seniorów „Ławeczka”, co dziwi choćby w kontekście jego wątpliwych umiejętności w poprawnym przygotowaniu oficjalnych pism. Mówiąc krótko – czasami boję się nawet otworzyć lodówkę, aby nie zobaczyć w niej tak aktywnego i wszędobylskiego działacza.
To wszystko wiedziałem do ostatniego spotkania Koła Seniorów w dniu 23 kwietnia br. Wówczas okazało się, że J. Ożarków to także wyjątkowy łajdak, który dla odizolowania od spraw dzielnicy dociekliwego mieszkańca i zarazem przypodobania się K. Knitterowi sięgnął do argumentu w postaci oszczerczego paszkwilu jaki ponoć znalazł w swojej skrzynce kilka miesięcy wcześniej, choć jego prawdziwość mógł sprawdzić wielokrotnie i w bezpośredniej rozmowie ze mną jako obiektem oszczerstwa.
O co chodzi? Co jakiś czas do części mieszkańców Wzgórza Mickiewicza dociera ulotka zarzucająca mi czyny, których nigdy nie popełniłem, w tym – najbardziej wyeksponowaną przez autorów tej fałszywki współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa PRL. Wprawdzie nie kandydowałem i nie zamierzam kandydować do Rady Dzielnicy lecz nie jest mi obojętne naruszanie moich dóbr osobistych także z pozycji zwykłego mieszkańca.
Specyficzna zawartość ulotki nasuwa skojarzenie z podobnym „dziełem” rozprowadzanym po naszej dzielnicy w 2005 roku, jako rewanż za moje, dziennikarskie zerwanie maski patrioty, narodowca i katolika z oblicza niejakiego Roberta Strąka, wybrzeżowego działacza ówczesnej Ligi Polskich Rodzin, prezentującego ww. cechy równie udanie jak jego szef Roman Giertych, znany dzisiaj m.in. jako mecenas mdlejący na widok sądu, śmiesznie podrygujący uczestnik wieców tzw. Komitetu Obrony Demokracji czy uciekinier przed wymiarem sprawiedliwości z ziemi polskiej do włoskiej. W tym wypadku uznałem, że wystarczy samo zdemaskowanie tej prowokacji na łamach własnego, wysokonakładowego magazynu. I tak uczyniłem.
Niestety, w 2017 roku taki sposób odniesienia się do oszczerstw na mój temat nie wchodził w grę. Atak ze strony koordynującego całą akcję gdańskiego oddziału Telewizji Polskiej oraz kilkunastu innych organów medialnych związanych z Prawem i Sprawiedliwością rządzącym wówczas Polską był zbyt poważny oraz skierowany do zbyt dużej liczby odbiorców, aby poprzestać na wdawaniu się w medialne polemiki.
PiS-owscy agitatorzy motywowani chęcią całkowitego wyeliminowania z przestrzeni medialnej niewygodnego, gdyż niezależnego dziennikarza poszli na całość przypisując mi współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa na podstawie jednego wpisu w jej aktach. A mówił on tylko o mojej odmowie współpracy. Byłem jedynym dziennikarzem wybrzeżowym, który wykazał się taką postawą. Pozostali postąpili tak samo, jak ponad 80 procent byłych współpracowników SB. W 1990 roku wyrazili zgodę na przewerbowanie do nowo powstałego Urzędu Ochrony Państwa, co oznaczało objęcie tzw. zbiorem zastrzeżonym, nieodstępnym do zlustrowania nawet przez funkcjonariuszy Instytutu Pamięci Narodowej.

Zadałem sobie trochę trudu, aby wyegzekwować od IPN prawomocną decyzję jej prezesa (patrz zdjęcie wyżej), tocząc równolegle liczne procesy sądowe z oszczercami. Najważniejszy dotyczył oczywiście gdańskiego oddziału TVP. Ani dyrektor J. Strzemiecznej-Rozen, ani jej bezwolnej podwładnej A. Mielczarek nie pomogło wsparcie obrońców w osobach – uwaga! – byłego oficera WSI oraz byłego funkcjonariusza ABW. Przegrały z kretesem, a prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku zmusił je do przeprosin w głównym wydaniu „Panoramy” (patrz zdjęcie poniżej).

Jeśli dowiem się, że J. Ożarków udostępnił fałszywą informację na mój temat innym mieszkańcom, w tym K. Knitterowi, wówczas może spodziewać się co najmniej prywatnego aktu oskarżenia. Doświadczenie w procesach z oszczercami już mam, natomiast poświęcony czas na pisma i włóczenie się po sądach powinny zrekompensować zasądzone nawiązki. Oczywiście, wyrok też zostanie upubliczniony, podobnie jak doświadczyła tego dyrektor TVP Gdańsk i jej dyspozycyjna podwładna. To ostrzeżenie polecam również uwadze ewentualnych naśladowców.
I jeszcze jedno. Gdyby zamiarem J. Ożarkowa, K. Knittera i im podobnych było wyeliminowanie mnie z zainteresowania się tym, co robią lub czego nie robią dla dzielnicy oraz mieszkańców to wówczas oświadczam, że już osiągnęli skutek zgoła odwrotny. Jeden z dowodów to niniejsza „KRONIKA SĄSIEDZKA” w wersji internetowej.
P.S. 1
Na tablicy ogłoszeń Rady pojawiła się informacja o dyżurach radnych w kolejnych miesiącach (patrz „Przewodnik Mieszkańca” na końcu strony). Poza brakiem podania godzin tych dyżurów, jeszcze bardziej zaskakuje liczba dyżurujących, czyli spełniających warunek swojej, choćby śladowej aktywności. Jest ich dokładnie ośmiu, a więc o dwóch mniej mniej niż minimalna liczba członków poniżej której Rada staje się bezradna i wymagane są nowe wybory. Jak zatem widać, teza o „ustawce” mającej na celu utrzymanie K. Knittera i jego przybocznych u władzy zyskuje dodatkowe potwierdzenie.
P.S. 2
Na sesji Rady w dniu 21 kwietnia 2026 jednomyślnie podjęta została uchwała informująca o przedsięwzięciach planowanych do realizacji ze środków dzielnicy w 2027 roku. Poniżej szczegóły:
Festyn 25.000 zł
Wycieczki integracyjne i aktywizacyjne dla seniorów 10.000 zł
Mikołajki dzielnicowe 3.500 zł
Kino plenerowe 3.400 zł
Turniej siatkówki 2.000 zł
Warsztaty kreatywne dla dzieci i młodzieży 10.000 zł
Utrzymanie, rozbudowa i konserwacja systemu monitoringu15.000 zł
Organizacja wydarzeń dla mieszkańców 2.000 zł
Modernizacja strony internetowej dzielnicy 6.400 zł
Rezerwa budżetowa 12.841 zł
Tekst i zdjęcia:
Henryk Jezierski
25.04.2026
BAJZELSTRADĄ W MIESZKAŃCÓW?

W czasach PRL-u Wzgórze Mickiewicza uchodziło za jedną z najbardziej pożądanych do zamieszkania dzielnic Gdańska, choć głównie wśród osób o zamożności znacznie powyżej średniej krajowej. Decydowało wiele atutów, zwłaszcza jednorodzinna zabudowa, nieco ponad 2-kilometrowa odległość w linii prostej od „Złotej Bramy” otwierającej Trakt Królewski w samym centrum grodu nad Motławą, wreszcie – wyraźne odseparowanie od sąsiednich, gęsto zamieszkanych dzielnic.
Nawet dzisiaj, aby dostać się tutaj np. z Siedlec (od północy) trzeba pokonać schody liczące 120 stopni, natomiast jedynym łącznikiem z Chełmem (od południa) są dwie kładki dla pieszych nad wielopasmową Al. Armii Krajowej. Strony wschodnia i zachodnia też są nieźle „zabezpieczone” – od pierwszej ogródkami działkowymi, od drugiej… Cmentarzem Łostowickim. Cicho tu więc i spokojnie, no może poza przełomem października i listopada, gdy ulice Wojskiego i Gerwazego wypełnione są tysiącami osób podążających na groby swoich bliskich.
Wyjątkowa atrakcyjność lokalizacji Wzgórza Mickiewicza wśród władz miasta sprzed 1989 roku zawiści raczej nie wzbudzała. Może dlatego, że zamieszkało tutaj wielu ówczesnych prominentów, a i obecność przedstawicieli kadry inżynierskiej największych zakładów pracy, z ówczesną Rafinerią Gdańską na czele oraz wolnych zawodów, w tym architektów i prawników powstrzymywała przed biurokratycznymi zapędami zwolenników proletariackiej równości także w segmencie budownictwa mieszkaniowego.
Po układzie z Magdalenki i powstaniu obecnej III/IV RP ta idylla zaczęła szwankować. Wpływowi mieszkańcy Wzgórza albo tracili swoje funkcje i stanowiska z przyczyn politycznych, albo przechodzili na emeryturę stając się zwykłymi klientami ZUS. A nowa pseudo-elita nie znajdowała w Gdańsku zbyt wiele atrakcyjnych lokalizacji na swoje mieszkania. Ponadto, musiała ostro rywalizować z obywatelami, którzy władzy nie mieli lecz pieniądze – dzięki wolnorynkowej przedsiębiorczości – owszem i to znaczne. Nowi funkcjonariusze sprawili sobie wprawdzie ekskluzywne osiedle w Matemblewie lecz, po pierwsze – do Głównego Miasta jest stąd prawie 10 km, po drugie – złośliwi lecz świadomi Gdańszczanie szybko nazwali prominencką enklawę „Zatoką Świń” i zaczęły się… wyprowadzki.
Przez ostatnie 35 lat mieszkańcy Wzgórza Mickiewicza zbytnich represji ze strony magistratu nie doświadczali ale powiedzieć, że byli traktowani równoprawnie z innymi dzielnicami, zwłaszcza w powstawaniu i rozbudowie infrastruktury, byłoby wielką przesadą. Aktualnie mieszka tu około 2,5 tys. osób, znacznie więcej niż w stolicach wielu polskich gmin, tymczasem do dzisiaj nie powstał tutaj nawet jeden miejski budynek do wykorzystania choćby na pocztę, aptekę, placówkę bankową czy punkt biblioteczny.
MIŁE ZŁEGO POCZĄTKI
Ostatnio coś się jednak w tej kwestii zmienia, tyle że… na jeszcze gorsze. Stało się tak za sprawą wielkiej inwestycji rowerowej nazwanej Ekostrada Etap II, skalkulowanej na niebagatelną kwotę 120 mln zł. Jeden z jej fragmentów – wyceniony na około 20 mln zł – obejmuje trasę szybkiego ruchu łączącą centrum miasta z dzielnicami Chełm, Wzgórze Mickiewicza i Ujeścisko, przeznaczoną dla rowerów, hulajnóg oraz tzw. UTO czyli urządzeń transportu osobistego, do których zakwalifikowano m.in. elektryczne deskorolki, monocykle i segwaye. Status jednośladowej „autostrady” ta trasa zachowa z pewnością na odcinku od centrum Gdańska do skrzyżowania Al. Armii Krajowej z Al. Sikorskiego (budowa aktualnie w ostatniej fazie) i dalej – po lekkiej modernizacji – do skrzyżowania z Al. Witosa, a potem z ul. Łostowicką i Al. Havla.
Niestety, chyba zadziałała zasada iście bolszewickiej sprawiedliwości w dostępie do spokojnych dzielnic, gdyż jakaś niewidzialna ręka (prawdopodobie autora koncepcji Ekostrady Etap II) począwszy od skrzyżowania Al. Amii Krajowej z Al. Sikorskiego poprowadziła trasę nie w lewo lecz prosto przez Wzgórze Mickiewicza, konkretnie w ul. Gerwazego biegnącą wzdłuż ekranu akustycznego oddzielającego tę ulicę i całą dzielnicę od Al. Armii Krajowej.
ZDECYDOWANY PROTEST MIESZKAŃCÓW
W środę, 30 lipca 2025 umawiam się na spotkanie w siedzibie Rady Dzielnicy Wzgórze Mickiewicza przy ul. Soplicy. Mam okazję osobiście poznać trzy najbardziej aktywne inicjatorki walki o wycofanie się miasta z – ujmijmy to delikatnie – niefortunnej decyzji. Co ważne – oprócz samych mieszkańców reprezentują one stanowisko większości z pozostałych członków Rady, również przeciwnych niechcianej inwestycji. Paniom Aleksandrze Matyjas – przewodniczącej Rady, Beacie Cybal-Mikołajewskiej – wiceprzewodniczącej Zarządu Dzielnicy oraz Iwonie Beszterdzie – członkini Rady towarzyszy kilkuosobowa grupa mieszkanek i mieszkańców, włącznie z właścicielką domu przy ul. Gerwazego, która ma wkrótce doświadczyć najazdu rowerów, hulajnóg i UTO w liczbie kalkulowanej przez autorów koncepcji Ekostrady na – bagatela! – 300 tysięcy rocznie.

Wysłuchuję kolejnych argumentów przeciwko poprowadzeniu rowerowej trasy szybkiego ruchu przez Wzgórze Mickiewicza:
– Codziennie korzystają z tej ulicy nie tylko spacerowicze ale także setki dorosłych i dzieci (włącznie z osobami niepełnosprawnymi) udających się przez dwie kładki nad Al. Armii Krajowej na Chełm – do pracy, szkół, sklepów, aptek, przychodni zdrowia, kościoła, restauracji i wszystkich innych miejsc, których Wzgórze jest pozbawione.


– Ograniczona do 5 metrów szerokość ul. Gerwazego praktycznie wyklucza bezpieczne pogodzenie trasy szybkiego ruchu dla rowerów, z ciągiem pieszych oraz jezdnią dla samochodów wjeżdżających bądź wyjeżdżających z siedmiu posesji. Z tych samych powodów trasa musi być poprowadzona podjazdami na przyczółki obydwu kładek oraz zjazdami z tychże. Łatwo wyobrazić sobie np. osobę niepełnosprawną próbującą opuścić schody i wejść na kładkę manewrując wcześniej między rowerami pędzącymi po Ekostradzie. W drugą stronę będzie jeszcze gorzej, gdyż widoczność Ekostrady ograniczona zostanie przez ekran dźwiękochłonny.

– Wymieniona w koncepcji liczba 300 tys. pojazdów pokonujących dzielnicę w ciągu roku, jakkolwiek też przerażająca, jest znacznie zaniżona, bowiem nie uwzględnia przeniesienia dużej części ruchu rowerowego z równolegle biegnących ulic Kartuskiej na Siedlcach i Witosa na Chełmie. Można zatem spodziewać się ruchu w skali roku co najmniej półmilionowego.

– Budowa trasy wzdłuż ul. Gerwazego i dalej do ul. Łostowickiej będzie równoznaczna z bezpowrotnym zniszczeniem wielu drzew, krzewów i skwerów, których zasadzenie i wykonanie sfinansowane zostało zarówno z budżetu miasta jak i z kieszeni samych mieszkańców.
Te i inne argumenty znajdują się także w udostępnionej mi dokumentacji; protokole sesji Rady Dzielnicy z 7 maja 2025, pismach wiceprezes Zarządu Dzielnicy do Prezydent Gdańska z 1 i 17 czerwca 2025 oraz petycji wielu mieszkańców skierowanej pod ten sam adres z 23 czerwca 2025. I co? I nic. Zero oczekiwanej reakcji.
BIUROKRATYCZNA MACHINA JUŻ RUSZYŁA
Sprawdzam problem od drugiej strony. Najpierw rozmowa z Remigiuszem Kitlińskim, niegdyś – konkretnie od 2009 roku – Pełnomocnikiem Prezydenta Miasta ds. Komunikacji Rowerowej, zwanym także Oficerem Rowerowym, obecnie oddelegowanym do pełnienia tej samej roli w Zarządzie Transportu Miejskiego.

Mój rozmówca nie widzi żadnego problemu w wytyczeniu rowerowej drogi szybkiego ruchu po wąskiej ulicy z której korzystają setki mieszkańców niewielkiej dzielnicy. Ważne, że rowerzyści będą mogli dojechać najkrótszą trasą do ul. Łostowickiej. Przypominam zatem Remigiuszowi Kitlińskiemu o trasach alternatywnych; wzdłuż Al. Witosa, gdzie istniejąca droga rowerowa nadaje się na Ekostradę praktycznie od zaraz oraz – znacznie bliższej, gdyż już po drugiej stronie Al. Armii Krajowej – trasie wzdłuż ul. Dragana. Pierwszego wątku Oficer Rowerowy nie podejmuje, o drugim mówi, że to tylko trasa wytyczona na jezdni linią oddzielającą, co rzeczywiście jest faktem.
Na koniec krótka wymiana zdań:
– W jakiej fazie jest praca nad Ekostradą wytyczoną przez Wzgórze?
– Projektowej.
– A kto jest wykonawcą projektu?
– Przetarg wygrała firma Makadam z Grudziądza.
Sprawdzam stronę internetową zwycięzcy i – mówiąc szczerze – nawet nie chciało mi się rozmawiać z jego reprezentantem w osobie samego właściciela Adama Stachowicza. Dlaczego? Z powodu wpisów.
W dziale „O nas” taki oto wstęp:
MAKADAM jest świeżym, nowoczesnym, zautomatyzowanym biurem projektowym nastawionym na szybką i kompleksową realizację projektów infrastrukturalnych przy zastosowaniu nowoczesnych narzędzi do komputerowego wspomagania projektowania w inżynierii lądowej.
Stosuje się procedury intuicyjnego programowania zadanego obiektu, jak również wykrywanie kolizji projektowych, czy w efekcie końcowym przedstawienie inwestycji w formie trójwymiarowych wizualizacji.
Działu „Realizacje” nie przedstawię z powodu obiektywnych. Zero przykładów i tylko wpis „W opracowaniu”…
Swoją drogą ciekawe, czy w ramach „procedury intuicyjnego programowania zadanego obiektu, jak również wykrywania kolizji projektowych” Pan Adam Stachowicz dokona symulacji z osobą niepełnosprawną na wózku inwalidzkim, która podjechała pochylnią do kładki w ciągu ul. Horeszków, po czym – próbując przeciąć Bajzelstradę zwaną Ekostradą – została potrącona przez jeźdźca na 30-kilogramowym rowerze elektrycznym, pędzącego z szybkością np. 30 km/h? Czy wówczas projektant dokona istotnych zmian w swoim dziele? A może w ogóle odpuści sobie to zlecenie? Mimo wszystko, próbowałem zadać te pytania bezpośrednio. Niestety, telefon projektanta pozostawał głuchy
ZDANIE NIEODRĘBNE WPRAWDZIE LECZ Z OSOBISTYMI WĄTPLIWOŚCIAMI
Pani Aleksandra Matyjas prosiła mnie, abym w swoim materiale nie podejmował wątków konfrontacyjnych z miastem jako drugą stroną ekostradowego sporu, a tym bardziej nie ukazywał ich w kontekście politycznych, POPiS-owych rozgrywek, co już zdarzyło się jednemu z – ponoć niezależnych – dziennikarzy. Stąd bowiem tylko krok do dania magistratowi mocnego argumentu w rodzaju: „Niech wam teraz PiS pomoże”.
Jak widać, spełniłem to życzenie. Trudno jednak powstrzymać się przed zadaniem nie tylko dziennikarskiego pytania o wsparcie, jakie trzy dzielne niewiasty otrzymują od pozostałych członków Rady Dzielnicy. A jest ich aż 12 i wszyscy płci męskiej. Z protokołu sesji Rady w dniu 7 maja br. wynika, że każdy z 10 obecnych radnych, w tym przewodniczący Zarządu Dzielnicy Krzysztof Knitter zaopiniował negatywnie planowany przebieg Ekostrady przez dzielnicę. Później z aktywnością członków w tej kwestii było różnie, mniej więcej w proporcji pół na pół. Dziwi jednak szczególnie wyraźna rezerwa wobec anty-ekostradowego protestu ze strony przewodniczącego Zarządu.
Gdyby scharakteryzować go tylko optycznie, można by rzec: silny mężczyzna. Umięśniony i bogato wytatuowany sugeruje osobę gotową do podejmowania najtrudniejszych wyzwań. A jednak w walce o uchronienie dzielnicy przed skutkami zainfekowania jej Bajzelstradą prezes zachowuje się niczym „maczo” kremówkowy cokolwiek. Pełna izolacja z drobnym wyjątkiem w postaci umieszczenia anty-ekostradowego plakatu w kontrolowanych przez siebie mediach społecznościowych. Reszta jest milczeniem czyli jakby cichym przyzwoleniem. Przyzwoleniem – podkreślmy – bardzo niebezpiecznym dla zdrowia, a nawet życia mieszkańców Wzgórza Mickiewicza, zwłaszcza dzieci, osób starszych oraz niepełnosprawnych.
Jako zaawansowany wiekiem posiadacz roweru elektrycznego średniej klasy o masie 30 kg i bez jakichkolwiek przeróbek. jestem w stanie rozwinąć na prostej drodze prędkość 35 km/h. Nie trzeba dużej wyobraźni, aby przewidzieć skutki uderzenia takiej, ponad 100-kilogramowej „bomby kinetycznej” (masa roweru plus moja) w dziecko, kobietę z wózkiem czy staruszkę. A zaręczam, że na drodze uznanej za rowerową autostradę nie zabraknie „szybkich i wściekłych” dysponujących podrasowanymi pojazdami zdolnymi rozwijać prędkość nawet 60 km/h. Zapowiada się eko-horror o trudnych do oszacowania skutkach. Pytanie, czy o to chodziło pomysłodawcom poprowadzenia Ekostrady przez dotychczas spokojną i bezpieczną dzielnicę?
Tekst i zdjęcia:
Henryk Jezierski
05.08.2025
SENIORZY NA WYSOKOŚCIACH

Fotorelacja z wycieczki seniorów ze Wzgórza Mickiewicza do „Olivii Star” – najwyższego budynku w Polsce północnej z ogrodem botanicznym na parterze i tarasem widokowym na 32 piętrze











Zdjęcia:
Henryk Jezierski
(27.02.2023)


