SEAT Ibiza

Marka SEAT jest niewątpliwie dobrym przykładem szybko zmieniających się sytuacji w światowym przemyśle motoryzacyjnym. Jeszcze nie tak dawno kojarzono ją z włoskim Fiatem, teraz, już od wielu lat, łączy się ją z Volkswagenem. Chociaż z drugiej strony, SEAT może najbardziej się kojarzy z Hiszpanią gdzie są te auta produkowane. Tak czy owak produkty tej firmy stanowią niewątpliwie ciekawe połączenie włoskiej inspiracji, hiszpańskiej kultury produkcji i niemieckiej precyzji. Nie wszyscy jednak są przekonani o tym, że wychodziło to im na dobre. SEAT długo współpracował z włoskim Fiatem. Niektóre produkowane w Hiszpanii modele, łudząco więc przypominały swych włoskich „braci” ze wszystkimi ich zaletami i wadami. Wystarczy przypomnieć Seata Marbellę, która w gruncie rzeczy stanowiła wierną kopię Fiata Pandy. W 1982 roku strategicznym partnerem SEATA został niemiecki Volkswagen. Odtąd wiele rzeczy tam się zmieniło. Dotyczyło to również omawianego modelu Ibiza. Wytworzyła się wówczas nieco paradoksalna sytuacja: początkowo w produkcji Seata Ibiza dominowało podejście włoskie, które z biegiem lat zastępowała typowa pedanteria i technologia, znamienna dla koncernu Volkswagena.

Wspominamy o tym obszerniej, bo na rynku samochodów używanych można przecież spotkać model Seata Ibizy z różnych lat produkcji. Dodajmy, ze ich pierwsza generacja powstawała w latach 1985-93. Odtąd raczej częściej dla rozróżnienia mówiło się o Seacie Ibiza II. Właśnie druga generacja tych aut bardziej odpowiada standardom produkcji u Volkswagena. Zresztą Seat Ibiza pod wieloma względami przypomina VW Polo. Pod względem elegancji linii nadwozia auta te nigdy za bardzo nie ustępowały czołówce europejskiej.

Historia modelu

Główne cechy użytkowe

+ ZALETY

• Ładna sylwetka nadwozia
• Oszczędne silniki
• Funkcjonalne zagospodarowanie przestrzeni użytkowej
• Bogate wyposażenie seryjne
• Stosunkowo dobre osiągi
• Funkcjonalna obsługa
• Łatwość prowadzenia
• Poprawne zachowanie na zakrętach

– WADY

• Słaba jakość wykonania (dotyczy samochodów z wczesnych lat produkcji)
• Głośne silniki
• Nieprzyjemne zgrzyty pochodzące ze skrzyni biegów
• Niezbyt duży bagażnik
• Kłopotliwe przełączanie biegów
• Bardzo przeciętny komfort jazdy (dotyczy to starszych samochodów, które wyposażano w resor poprzeczny w tylnym zawieszeniu na wzór Fiata Ritmo)

Opinie fachowców

W zasadzie trudno tu uogólniać oceny tego auta. Są one w głównej mierze wywołane jego odmiennością w zależności od lat produkcji, kiedy systematycznie poprawiano to i owo w tych samochodach. Wiąże się to zresztą również ze zmianą podejścia do produkcji tych samochodów mówiąc najprościej przechodząc od naśladownictwa modeli Fiata do naśladowania… aut Volkswagena. Ponadto różnie są też oceniane poszczególne wersje tego samochodu. Zdecydowanie korzystniej wypada przy tym odmiana 5-drzwiowa, wygodniejsza od innych w przypadku wykorzystywania auta jako pojazd rodzinny. Ogólna rada dotyczy silników. Otóż fachowcy zalecają, aby wybierać te wersje, które na pokrywie rozrządu mają napis: „System Porsche”. Swego czasu bowiem powierzono specjalistom z firmy Porsche, opracowanie nowego silnika. Właśnie silniki o pojemności 1,5 l są, zdaniem specjalistów, najbardziej udane. Zużywają one stosunkowo mało paliwa (ok. 7 l/100 km), a wozy wyposażane w te jednostki napędowe osiągają prędkość 100 km/h już po 12 s. Jednak jeszcze bardziej oszczędnym silnikiem okazał się ten o pojemności 1,2 l, który zużywa tylko 6,6 l paliwa na każde 100 km jazdy. Mniej pochlebne opinie zbiera silnik o pojemności 0,9 l. Jest on po prostu dla tego auta zbyt mały.

Nieco gorsze oceny dotyczą innych zespołów tego samochodu. Powiedzmy wyraźnie: pojazdy pochodzące z wcześniejszych lat produkcji były krytycznie oceniane w trakcie okresowych przeglądów rejestracyjnych. W Niemczech wśród samochodów trzyletnich, już co dziesiąty nie spełniał wymogów technicznych niezbędnych przy kolejnej rejestracji. Natomiast po siedmiu latach eksploatacji, nie przedłużano bez dodatkowych napraw, rejestracji aż w 30 proc. tych samochodów. Podobnie w pojazdach pięcioletnich; w co piątym stwierdzano wadliwe działanie hamulca ręcznego, a w co dziesiątym – usterki w zawieszeniu kół i ogumieniu. Wprawdzie dane te odnoszą się do warunków niemieckich, ale przecież w dużym stopniu obrazują przeciętną jakość tych aut.

Słabszą jakość samochodów tej marki, pochodzących z wcześniejszych lat produkcji, potwierdzają też statystyki niemieckiego ADAC. W warunkach drogowych najczęściej trzeba było udzielać pomocy technicznej z powodu usterek w osprzęcie silników, urywania się cięgła gazu, usterek wyłącznika termicznego lub wentylatora w układzie chłodzenia. Natomiast w badaniach testowych ADAC w 1993 roku najniższą ocenę otrzymało te auto w kategorii „bezpieczeństwo” (3,1 pkt.), a najwyższą – 2,4 pkt. – za silnik, przeniesienie napędu i osiągi. (Przypomnijmy: zastosowana skala to 1 pkt. jako „bardzo dobry”, 5 pkt. – „bardzo niezadowalający”)
Do częstych należały też usterki:

• łożysk kół
• tarcz hamulcowych
• aparatu zapłonowego
• gaźnika
• termostatu
• mocowania skrzyni biegów
• krótka żywotność poduszki zawieszenia silnika
• niezbyt trwałe amortyzatory

Wycieki oleju z silnika też nie należały do rzadkości. Ponadto zdarzały się kłopoty w przełączaniu biegów, pojawiały się defekty układu wydechowego, niektórzy kierowcy mieli kłopoty z uruchamianiem zimnych silników, a w silnikach o pojemności 0,9 l często ulegała przepaleniu uszczelka podgłowicowa. Po dłuższej eksploatacji obicia foteli ulegały przetarciu. Pojawiały się defekty akumulatora, stosunkowo szybko zużywały się świece zapłonowe i styki przerywacza w aparacie zapłonowym. Niektórych denerwowały rozmaite trzaski i inne hałasy pochodzące z obrębu tablicy rozdzielczej. Jak już wspomnieliśmy, usterki te dotyczą wcześniejszych modeli Seata Ibizy, ale również auta pochodzące z drugiej generacji nie są pozbawione wad.
Spośród nich można wymienić:

• usterki przełącznika kierunkowskazów
• korozję styków elektrycznych we wtyczce przy zbiorniku paliwa
• niedokładne wskazania paliwowskazu wywołane wspomnianą usterką styków
• szybkie zużywanie się paska zębatego
• defekty w układzie elektrycznego podnoszenia i opuszczania szyb
• w wersjach GTi szybkie zużywanie się okładzin i tarcz hamulcowych oraz sprzęgła i opon.

Fachowcy jednak mimo wszystko polecają to auto również jako samochód używany. Zwykle bowiem wiele spośród wymienianych usterek daje się łatwo usunąć przy niewielkim nakładzie kosztów. Ponadto, co trzeba ze szczególnym naciskiem podkreślić, z biegiem lat Ibiza coraz bardziej upodabniała się do renomowanych produktów Volkswagena i przy swej korzystniejszej cenie stawało się ich groźnym konkurentem.

Opinie użytkowników

W Niemczech przeprowadzano ankiety zarówno wśród użytkowników starszych wersji Seata Ibiza, jak i tych które należą już do najnowszej generacji. Należało się więc spodziewać zróżnicowanych jej wyników. Tymczasem o dziwo, są one do siebie dość podobne. Z jednym wszakże wyjątkiem: otóż w przypadku Seata Ibizy II, znacznie więcej osób narzekało na pojawiającą się w obrębie nadwozia i podwozia rdzę (15 proc, ankietowanych) niż w przypadku wozów należących do poprzedniej generacji (9 proc. ankietowanych). Jest to dość zaskakujące zjawisko, bo przecież nie tylko zdaniem fachowców jakość aut należących do drugiej generacji jest o wiele lepsza.

Najłatwiej wytłumaczyć następująco; wymagania użytkowników co do jakości wykonania aut bardzo szybko wzrastają i obecnie zdecydowanie surowiej oceniają oni swoje pojazdy. Nie należy też pomijać faktu, że – mimo wszystko – opinie zbierane na podstawie ankiet mają charakter subiektywny. Naszym zdaniem nie należy do nich przywiązywać zbyt wielkiej uwagi, bo mają one jedynie charakter informacyjny. Pewne jest, że Volkswagen tradycyjnie już bardzo dba o systematyczną, bieżącą poprawę jakości swoich produktów, ale czy świadomość tego faktu wystarczy przy wyborze używanych egzemplarzy aut? Raczej nie, bo niezwykle ważną rolę w tym przypadku odgrywają względy eksploatacyjne.

Dla porządku wymieńmy jednak również inne wnioski płynące ze wspomnianych ankiet. Otóż najwięcej zastrzeżeń budziła jakość wykonania (wyniki z 1996 roku). Kwestionowało ją 23 proc, ankietowanych. Również hamulce nie wydają się mocną stroną tego samochodu, bo narzekało na nie 17 proc. uczestniczących w ankiecie. Sporo uwag wynikało z kłopotów z uruchamianiem silnika (10 proc.). Prawie tak samo oceniano silnik i skrzynię biegów (10 i 9 proc. wnoszących zastrzeżenia).

Zdaniem użytkowników średnie zużycie paliwa wynosiło w tych samochodach, od 7 do 9 l/100 km. Przy tym okazuje się, że – ich zdaniem – silniki pracują zbyt głośno, a układ kierowniczy bez wspomagania wymaga używania sporej siły. Pojawiają się też trudności w przełączaniu biegów. Jako główne zalety tego auta podawano: wygodę jazdy, łatwość parkowania oraz stosunkowo korzystna ceną.

Wnioski ogólne

Przy wyborze używanego egzemplarza Seata Ibizy trzeba przede wszystkim zwracać uwagę na rok produkcji. Od tego bowiem zależy w dużym stopniu jakość wykonania auta. Tej zasady nie należy się jednak trzymać ślepo, bo wiele również zależy od sposobu eksploatacji tego samochodu. W dobrych rękach, przy sumiennie wykonywanych przeglądach i bieżących naprawach, pojazd ten może dobrze służyć przez wiele lat. Warto również pamiętać, że na rynku egzystują rozmaite wersje tego samochodu. Seat Ibiza był produkowany w dwu-, cztero- i – pięciodrzwiowej wersji. Jej odmiana ze stopniowanym tyłem nadwozia nosi nazwę Malaga. Jest więc stosunkowo szeroki wybór aut o rozmaitych wersjach nadwozia i silników. Generalnie, fachowcy zalecają aby wybierać egzemplarze pochodzące z produkcji po 1989 roku, ale łączy się to jednak z ich wyższą ceną.

Szczepan Kryda
(Prawa autorskie zastrzeżone)