RECHOT TOW. BERMANA
Przykre doświadczenia ze stanem świadomości, a raczej – z zasobem historycznej wiedzy części moich czytelników (patrz: felieton pt. „Czy ciemnota to cnota?” we wrześniowym „MOTO”) sprawiają, że zacznę od przypomnienia najistotniejszych faktów. Otóż tytułowy Berman miał na imię Jakub i był – jako szef aparatu bezpieczeństwa do 1956 roku – głównym animatorem stalinowskich zbrodni na dziesiątkach tysięcy Polaków, którzy płacili najwyższą cenę za swój patriotyzm oraz niechęć do bolszewickiego systemu. Dla Żyda z pochodzenia i gorliwego realizatora żydokomunistycznego terroru w wersji moskiewskiej, te cechy okazywały się wystarczające, aby skazywać niewinnych ludzi na śmierć lub wieloletnie więzienia.
Po cóż jednak wygrzebuję z pamięci to bandyckie truchło w czasach, gdy mamy demokrację pełną gębą? Ano po to, aby uświadomić naiwnym, że tow. Berman ma dzisiaj swoich następców i to nie tylko w wymiarze ideologicznym. Identyczne nazwisko powinien nosić bowiem niejaki Marek Borowski, marszałek Sejmu RP. Nie nosi, bowiem w Polsce tzw. przechrzty mają wyjątkową łatwość sięgania po cudze nazwiska, z tradycyjnie polskimi i przypisanymi do zasłużonych rodów włącznie. Pech Borowskiego vel Bermana polega jedynie na tym, że jego korzeni nie udało się skutecznie zakonspirować.
Teraz ujawniły się one także w wymiarze politycznym, nocą 17 października br. w gmachu Sejmu Rzeczpospolitej POLSKIEJ (podkreślam to słowo, gdyż moda na jego pomijanie w publicznych wypowiedziach dotyczy nie tylko Millera i Kwaśniewskiego), gdy straż marszałkowska na osobisty wniosek Borowskiego vel Bermana siłą usunęła Gabriela Janowskiego i innych posłów z sali posiedzeń plenarnych. Nawet gdy pominiemy argument w postaci braku jakichkolwiek prawnych czy regulaminowych podstaw do typu działań (posłowie „okupowali” salę nie w trakcie obrad lecz podczas przerwy), to warto uświadomić – zwłaszcza osobom ogłupiałym przez żydokomunistyczne media – genezę poselskiego protestu.
Otóż był on reakcją na skandaliczne okoliczności „prywatyzacji” przez czerwonego ministra skarbu (L. Kaczmarek) Warszawskiego Zakładu Energetycznego STOEN S.A. Ich istotna zawierała się w sprzedaży – pod osłoną nocy, żeby uprzedzić ewentualne reakcje Sejmu – 85 proc. udziałów niemieckiemu koncernowi RWE Plus AG za równowartość samych tylko terenów będących w posiadaniu stołecznej firmy. A przecież zasadniczym atutem STOENU jest fakt, iż dostarcza on energię do około 800 tys. gospodarstw domowych. Dodajmy, że RWE z siedzibą główną w Essen, jest koncernem PAŃSTWOWYM i choćby z tego powodu jego udział w PRYWATYZACJI warszawskiej firmy stanowi zwyczajne, bolszewickie szachrajstwo.
UE-wielbicielom, którzy nie rozumieją co to znaczy interes narodowy i jakie zagrożenia stwarza niemiecki monopol na dystrybucję energii elektrycznej do polskich domów, proponuję grę symulacyjną z odniesieniem do realiów unijnych, a ściślej – żeby zachować zasadę wzajemności – niemieckich. Powszechnie wiadomo, przynajmniej po zachodniej stronie Odry, że burmistrzem Berlina jest homoseksualista i lewicowiec w jednej osobie (to popularny mariaż w UE, o czym świadczy m.in. przykład mera Paryża). Mamy zatem do czynienia z osobą wyzwoloną od elementarnych zasad i ograniczeń. Pytanie: co stałoby się z tyłkiem włodarza stolicy Niemiec, gdyby dystrybucję elektryczności do berlińskich odbiorców powierzył – w dodatku na kompromitujących warunkach finansowych – firmie polskiej? Ja osobiście jestem przekonany, że byłby to tyłek absolutnie nie do użytku przez seksualnych partnerów pedało-komucha.
W Warszawie natomiast konsekwencje ponosi człowiek, który mandat posła RP traktuje poważnie i próbuje zapobiec ewidentnemu złodziejstwu. Jakby tego było mało, oprócz pozbawienia znacznej części uposażenia za szczególnie uczciwie i sumiennie wykonywaną pracę w interesie narodowym, Gabriel Janowski staje się – po raz kolejny zresztą – obiektem plugawej, iście gudłajskiej nagonki ze strony przebierańców udających dziennikarzy. A po Polsce niesie się donośny, choć pośmiertny rechot tow. Bermana.
Jego spadkobierca nie poprzestaje zresztą tylko na wymierzaniu dyscyplinarnych i finansowych sankcji posłom sprzeciwiającym się rozkradaniu Polski. Mniej znana, a kto wie czy nie bardziej szkodliwa, jest iście krecia robota Borowskiego vel Bermana jako marszałka decydującego o pracy Sejmu. Przetrzymywanie i nie wprowadzanie do porządku obrad projektów uchwał zgłaszanych przez kluby opozycyjne, przesuwanie „kontrowersyjnych” (czytaj: grożących żydokomunistycznym interesom) dyskusji poza czas bezpośrednich relacji radiowych lub telewizyjnych, ignorowanie formalnych wniosków i protestów poselskich… To tylko znikoma część z arsenału metod stosowanych przez marszałka Sejmu w celu utrzymania wpływów, o jakie tak konsekwentnie – nawet po trupach tysięcy polskich patriotów – walczył tow. Jakub Berman. Dziedzictwo zobowiązuje…
Henryk Jezierski
12 października 2002



