MOŻE I KOSZERNIE, ALE NIE CZYSTO
Tytułem nawiązujemy do rywinowo-michnikowej hucpy, która zdominowała niemal wszystkie media, odsuwając na plan dalszy – może właśnie oto chodziło? – sprawy dla Polski daleko poważniejsze niż rozgrywki między reprezentantami tej samej gminy. Oto Lew Rywin proponując Adamowi Michnikowi możliwość kupienia za 17,5 mln dolarów ustawy o radiofonii i telewizji, odpowiadającej interesom Agory (spółka wydająca m.in. “Gazetę Wyborczą”) podkreśla, że “grupa trzymająca władzę” wybrała na mediatora właśnie jego, ponieważ chce “żeby to było koszerne i czyste”. Nam, zwykłym “gojom”, o koszerności dyskutować trudno, jednakże w kwestii czystości jesteśmy przekonani, że nie zachowała jej także druga strona afery i to bynajmniej nie z powodu upublicznienia łapówkarskiej propozycji.
Dowodzi tego choćby wybiórczy zapis rozmowy dwóch ww. panów, zamieszczony w “Gazecie Wyborczej” z 27 grudnia 2002. Mimo osobistej deklaracji Adama Michnika o wierności publikacji („Spisuję bez skrótów”) dziwnym trafem zniknęło z niej parę wątków istotnych dla poznania wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza zaś – potwierdzenia prawdziwości tezy sugerującej, że winny jest tylko Rywin.
Z wypowiedzi tego ostatniego “uleciało” m.in. zdanie treści następującej: “To się złożyło tak, że zawołał mnie Zarębski też i Wandę”. Pod imieniem Wandy kryje się Wanda Rapaczyńska, prezes Agory, co może sugerować, że ta spółka była aktywnie zainteresowana pomocą osób trzecich w doprowadzeniu ustawy do kształtu odpowiadającego wydawcy “Gazety Wyborczej”.
Jeszcze wymowniejszy jest inny z pominiętych fragmentów. Bardziej obszerny, pokazuje nie tylko kulisy telewizyjnego biznesu ale także język, jakim posługuje się “elita”. Zachęcamy do lektury:
“Rywin: czego ja się boję, powiem ci szczerze. Że w pewnym momencie będziecie przeżywali syndrom Waltera (chodzi o Mariusza Waltera, założyciela TVN, który przez pierwsze lata postawił na ambitne programy, przez co nie zdobył masowej widowni – red.). To znaczy z jednej strony byście chcieli to, co robicie najlepiej, ale może się okazać, że ten produkt ma siedem procent widowni. A w związku z tym… Albo mówimy biznes jest biznes, a my swoje rzeczy robimy gdzie indziej, a to zostawiamy w tych formatach, jakie są, polepszamy je, ale robimy telewizję komercyjną dla pewnej niszy, która nas też interesuje i będziemy próbowali tą niszę troszkę edukować, troszkę zmieniać, troszkę powiększać itd. Ale nie można ich tak zostawić, bo ktoś inny w to wejdzie I to jest problem.
Michnik: (…) przecież on (…)
Rywin: Solorz jest człowiekiem, który rozpierdala każdy interes. Polsat po prostu był trafiony. Nurowskí (członek rady nadzorczej Polsatu – red.) załatwiał te sprawy politycznie i organizacyjnie, a Basia Pietkiewicz (była dyrektor programowa Polsatu – red.) z Wrocławia, nie wiem, czy ją znasz..
Michnik: Nazwisko znam.
Rywin: Ona była szefową we Wrocławiu i widziała, jak się robi telewizję dla mas. Poza tym zobaczył u Kircha (chodzi o Leo Kircha, do niedawna niemieckiego potentata mediów – red.), jak to jest, Że trzeba najtańszy produkt (…). Ale później to wszystko rozpieprzył, platformę cyfrową wspólną rozpieprzył nam (…). Ja wziąłem wszystkie biznesy, które on robi i on robił wszystko po prostu na szczęście. On nie miał żadnych mądrych pomysłów. Nie miał żadnego mądrego posunięcia (…)
Michnik: (…)
Rywin: To mówię ci, że wszystko zrobili mu ludzie, a on tam tylko trochę (…).
Michnik: Kto mu poradził, żeby wziął się za telewizję, przecież to jest człowiek w ogóle z innej łapanki.
Rywin: Nurowski. Nurowski to wtedy przez Majkowskiego (pracował przez pierwsze lata w Polsacie – red.) i przez te, twierdzi, że on to załatwiał wszystko. I był układ taki z Uniwersalem, nie wiem, czy siedzi, czy nie siedzi, pierwsze pieniądze stamtąd dostał (Uniwersal przez kilka pierwszych lat był udziałowcem Polsatu – red.). Jak on się nazywał… Przywieczerski (Dariusz Przywieczerski, prezes Uniwersalu – red.).
Michnik: On już dawno nie siedzi.
Rywin: A Przywieczerski trochę czuł to. Oni tam jeszcze wzięli… był taki (…), on był dyrektorem generalnym w telewizji. On nazbierał trochę ludzi z ośrodków.
Michnik: A czy, twoim zdaniem, on (Solorz – red.) jest gotowy sprzedać. Bo jest taka hipoteza, że on nas traktuje jako zająca po prostu. Że on wcale nie zamierza tego nam sprzedawać.
Rywin: Ale on nie ma żadnej alternatywy na rynku w tej dzisiejszej sytuacji. Ja byłem obecny, kiedy mu proponowali Amerykanie 650 (chodzi o 650 mln dolarów – red.). On w ogóle się z tego śmiał. (…) A dzisiaj on zabiera samochody służbowe ludziom i komórki. I to jest wynik oczywiście rynku itd., ale też działalność Roberta (chodzi o Roberta Kwiatkowskiego, prezesa TVP – red.), kiedy zrobili dumping na ceny reklam…„
Dla dopełnienia powyższego obrazu podajemy kilka opinii o bohaterach afery.
Kazimierz Kutz, reżyser filmowy i senator z UW-eckiego nadania:
“Kino to ostatni dobry żydowski interes” – mawiają mądrzy Żydzi i Lew Rywin w tę maksymę nie tylko uwierzył, ale w naszych wolnorynkowych warunkach ją potwierdził. Jednak zanim nastały czasy wolnorynkowe, był już w TVP, nawet na stanowisku wiceprezesa. Potem założył własną firmę, a kiedy Jerzy Antczak był jeszcze członkiem Komitetu Centralnego PZPR i realizował swój film na terenie byłego obozu Auschwitz, on już ten film produkował”.
Teresa Kuczyńska, publicystka “Tygodnika Solidarność”:
“I temu poświęcił się Michnik przez trzynaście lat istnienia jego gazety. Zajadle zwalczał dekomunizację i lustrację, manifestował przyjaźń z najgorszymi ubekami, z Kiszczaka uczynił “człowieka honoru” i wszystkimi siłami dążył do zamknięcia na zawsze archiwów, kryjących zbrodnie komunistyczne. Zawarł pakt z biznesem nomenklaturowym, który powstał na fundamencie rozkradzionego publicznie majątku, i objął go ochronnym parasolem. Zresztą i sama “Gazeta Wyborcza ” uwłaszczyła się na majątku społecznym”.
Stanisław Michalkiewicz, publicysta tygodnika “Najwyższy Czas”:
“Zwróćmy uwagę, że to trzęsienie ziemi zostało spowodowane konfliktem interesów zaledwie dwóch Semitów. I tak całe szczęście, że pan red. Michnik zapewnił nas wielokrotnie, że Żydów w Polsce “nie ma”. Bo pomyślmy sami, co by się działo, gdyby “byli ”, a konkretnie, gdyby było ich trzech albo i więcej”.
Czesław Ryszka, publicysta tygodnika “Niedziela”:
“Wracając do afery Michnik-Rywin, należy stwierdzić jasno, że jest ona w istocie walką gangsterów o sumienie społeczne Polaków, bowiem publicznie rozgrywana próba przekupienia Sejmu, prawdziwa czy nie, może całkowicie zniszczyć nasze zaufanie do jakichkolwiek instytucji społecznych. Czyżby o to chodziło? Afera ta wskazuje również, że rozdającym karty w polskiej polityce jest już od dawna Adam Michnik ze swoją “Gazetą Wyborczą” í Agorą – ogromnym imperium medialnym kontrolującym rynek polskich reklam oraz rynek radiowy w kraju. Jeśli Agora kupi telewizję Polsat, można się spodziewać, że antypolskie wyskoki z codziennej gazety i radia przeniosą się do Michnikowej telewizji, w której Polacy będą już nie tylko obsmarowywani jako antysemici, ale tak pokazywani. Mam prawo tak sądzić, ponieważ żadna zbrodnia, z katyńską włącznie, nie miała w “Gazecie Wyborczej” takiego nagłośnienia, jak zbrodnia w Jedwabnem”.
H. Jez.
(13.02.2003)
Tekst ukazał się w Magazynie „MOTO” z lutego 2003 roku.



