FACHOWIEC SCHODZI OSTATNI
Internacjonaliści, kosmopolici oraz inne przybłędy cierpiące na tzw. kompleks europejski będą zapewne wyć z oburzenia lecz ja i tak pozostanę przy swoim uważając francuski bajzel za zdecydowanie gorszy od naszego. Zwłaszcza, że my mamy przynajmniej alibi w postaci blisko 60-letnich rządów żydokomuny w jej najgorszym, sowieckim wydaniu, gdy tymczasem dumni potomkowie Napoleona nawet podczas krótkiej okupacji hitlerowskiej częściej tracili honor i cnotę (to drugie dotyczy pań ochoczo kolaborujących w łóżku z niemieckimi oficerami) niż życie i wolność.
Francuskiemu bajzlowi redakcyjna ekipa „MOTO” zawdzięcza m.in. odprawienie z kwitkiem spod drzwi hotelu w Ferney-Voltaire, który rezerwowaliśmy wcześniej na wszelkie możliwe sposoby, bezpośredniej rozmowy telefonicznej nie wyłączając. Gdy byliśmy w Gdańsku i upominaliśmy się o zwrotne potwierdzenie rezerwacji, poinformowano nas z wyrzutem, że tym potwierdzeniem jest brak faxu odmawiającego zakwaterowania. Po pokonaniu blisko dwóch tysięcy kilometrów dowiedzieliśmy się o zwyczajach akurat odwrotnych – skoro nie było faxu zwrotnego, to znaczy że nie ma rezerwacji…
Ferney-Voltaire jest miejscowością położoną tuż przy granicy francusko-szwajcarskiej, nieco ponad kilometr od genewskiego Palexpo, gdzie odbywa się coroczny salon samochodowy. Alternatywne zakwaterowanie znaleźliśmy jadąc około 50 km w głąb Francji – w miejscowości Annecy, położonej nad jeziorem o tej samej nazwie. Coś w rodzaju podalpejskiego Sopotu; piękne położenie, bogata baza turystyczna, setki tysięcy gości odwiedzających to miasto przez cały rok i dających zatrudnienie tubylcom. Można by rzecz – oaza szczęścia w 12-gwiazdkowej Europie.
A jednak, gdy wczesnym rankiem wyruszaliśmy spod hotelu w stronę Genewy zobaczyliśmy obrazek zgoła zaskakujący: kawalkada samochodów jadących niemal zderzak w zderzak w tym samym kierunku co my i nieliczne, zwykle ciężarowe i dostawcze, podążające z przeciwka. Jak mydlana bajka pryska mit o unijnym raju, skoro trzeba opuszczać go każdego dnia na kilkanaście godzin dla pracy i pieniędzy, możliwych do zdobycia akurat w państwie broniącym się przed brukselskim kołchozem konsekwentnie i z coraz większą determinacją. Podczas referendum na temat ewentualnego przystąpienia Szwajcarii do UE odsetek przeciwników takiego rozwiązania osiągnął prawie 70 proc. Teraz sondaże mówią nawet o 80 proc. Prounijna agitacja nie jest w stanie przyćmić widoku francuskich gastarbeiterów oraz liczb jednoznacznie wykazujących, że żadnemu z europejskich państw po przystąpieniu do UE nie udało się polepszyć wskaźników określających rozwój gospodarczy – od poziomu inflacji poprzez dochód narodowy aż do stopy bezrobocia. Ostatnie apele czerwonego kanclerza Niemiec o potrzebie zaciskania pasa przez wszystkie grupy społeczne są tylko potwierdzeniem tej oczywistości.
Pachołków Brukseli i ich ślepych wyznawców nie przekonają nawet tak mocne argumenty. Doskonale wiedzą o co zabiegają i na jakie profity mogą liczyć w strukturach superpaństwa kontrolującego i regulującego tzw. dyrektywami praktycznie każdy obszar życia gospodarczego i społecznego. Toteż nie do nich adresuję te słowa. Iście cenzorskie restrykcje jakie dotknęły ostatni numer „MOTO” z inicjatywy kierownictwa Rafinerii Gdańskiej – włącznie z konfiskatą gazety na terenie zakładu oraz nakazem jej wycofania ze wszystkich stacji wchodzących w skład spółki Lotos Paliwa – zmusiły mnie do rozkolportowania około 1,5 tysiąca egzemplarzy pisma w innych punktach, zwykle sklepach i zakładach motoryzacyjnych. Dodatkowo poświęconego czasu jednak nie żałuję, gdyż zyskałem okazję do wielu rozmów z szefami bądź pracownikami odwiedzanych firm. Nie były to rozmowy optymistyczne. Kryzys jaki jest, każdy widzi. Przekonywanie o jego negatywnym wpływie na kondycję prywatnych przedsiębiorstw, poddawanych nie tylko rygorom pseudo-wolnorynkowej konkurencji ale także skutkom radosnej twórczości urzędowych dekretynów (od cynicznego premiera-hochsztaplera po gminne biurwy obojga płci), jawi się jako trud najzwyczajniej zbędny. Zwłaszcza wobec dziennikarza parającego się tematyką ekonomiczną od ćwierćwiecza, a od lat trzynastu weryfikującego zdobytą wiedzę z praktyką człowieka uprawiającego działalność gospodarczą na własny rachunek.
Nie o diagnozę sytuacji rzecz zatem szła lecz o wnioski wynikające z jej oceny. Niestety, w wielu wypadkach były to wnioski dla niżej podpisanego przygnębiające. Włącznie z definitywnymi decyzjami o likwidacji firmy i szukaniu szczęścia w roli pracownika najemnego dużej, czytaj – najczęściej zagranicznej firmy. Ewentualna perspektywa wchłonięcia Polski przez UE tylko wzmacnia te decyzje.
Moim zdaniem – jest to błąd. Unijne „europejsy” mogą mieć wpływ na los oraz poczynania ludzi słabego charakteru, podatnych na propagandowe pranie mózgu i mających kompleksy z powodu braku zawodowego profesjonalizmu w tym co robili dotychczas. Dobry fachowiec nie da się sterować żadnemu agitatorowi, lichwiarzowi lub akwizytorowi. Bez względu na to, czy jest szefem firmy, czy tylko jej pracownikiem zawsze znajdzie zajęcie i wdzięcznych odbiorców swojej pracy. Nawet we Francji, skomuszałej od 1789 roku i unijnej od lat kilkudziesięciu, nieźle prosperują setki tysięcy małych firm działających na rzecz miejscowych społeczności i wbrew brukselskim „standardom”. Przemierzając 50-kilometrową trasę z Annecy do Genewy widzieliśmy zakłady znacznie odbiegające swoim wyglądem i towarzyszącą „infrastrukturą” od tego, co próbuje wymuszać się na polskich przedsiębiorcach. Ba, obiektami tego rodzaju konfrontacji nie były bynajmniej tylko lokalne knajpki, piekarnie, serwisy ogumienia czy wytwórnie sera z koziego mleka. Nad budynkami przypominającymi skrzyżowanie chłopskiej stodoły z budynkiem gospodarczym widzieliśmy bowiem plansze informujące, że w ich wnętrzach działają autoryzowani dealerzy renomowanych firm samochodowych.
Tymczasem my, po pierwsze – jeszcze w unijnym kołchozie nie jesteśmy, po drugie – charakteryzujemy się zdecydowanie większą odpornością na masońskie i żydokomunistyczne wpływy niż np. spadkobiercy Rewolucji Francuskiej czy niemieckiego narodowego socjalizmu. Ta cecha w zupełności wystarczy, aby zamiast składać broń jeszcze przed ostatecznymi rozstrzygnięciami czerwcowego referendum, zmobilizować siły i sprawić, by jego wynik był podobny do szwajcarskiego.
Ewentualna przegrana też niczego ostatecznie nie przesądza. A ponadto – fachowiec, podobnie jak kapitan, powinien schodzić ostatni. Oczywiście, nie do szalupy lecz do działalności w swoim fachu, prowadzonej choćby wbrew dyrektywom unijnej bolszewii. W warunkach okupacji – nawet jeśli jest to okupacja „tylko” ekonomiczna – takie zejście to nie przestępstwo ale czyn o charakterze patriotycznym i proeuropejskim zarazem. Uchowali się ludzie wolni w ojczyźnie Komuny Paryskiej, uchowają się tym bardziej u nas. Na pohybel internacjonalistom, kosmopolitom i innym przybłędom. W górę serca i… narzędzia.
Henryk Jezierski
(11.03.2003)
Tekst ukazał się w Magazynie „MOTO” z marca 2003 roku



