ZABRAKŁO DYSTANSU
Najlepszą rekomendacją atrakcyjności drugiej edycji VERVA Street Racing okazało się około 85 tysięcy widzów zwabionych w sobotę, 18 czerwca 2011 do centrum Warszawy po to, aby z bliska przyjrzeć się popisom czołowych kierowców samochodowych i motocyklowych. W zblazowanej i nie grzeszącej nadmierną miłością do sportu „warszawce” taki wynik to ewenement, choć pamiętać należy także o licznej rzeszy przyjezdnych z całego kraju.

Byliśmy tam również i my, co pozwala obiektywnie stwierdzić, że pod względem swojego rozmachu oraz bogactwa zaprezentowanych dyscyplin jest to impreza bez precedensu, przynajmniej w naszej części Europy. Poza Rotterdamem i Moskwą nikomu dotąd nie udało się zgromadzić w jednym miejscu i o jednym czasie tylu gwiazd sportów motorowych, demonstrujących swoje umiejętności z użyciem tak różnych „narzędzi” jak motocykle crossowe, wyścigowe i enduro, samochody uczestniczące w rajdach (od mistrzostw Polski po słynny Dakar) oraz wyścigach (Porsche Supercup, Formuły 3, Formuły 1, NASCAR, GT3 i Le Mans).







Warszawsko-gdańska agencja Live, organizująca VERVĘ Street Racing na zlecenie i za pieniądze głównego sponsora czyli PKN Orlen zadbała o odpowiedni “pijar” całego przedsięwzięcia, toteż darujemy sobie podążanie śladem innych mediów, koncentrując się na wskazaniu niedociągnieć, możliwych do usunięcia bez jakichkolwiek dodatkowych nakładów.

Najważniejsze z nich to ewidenty brak dystansu w ocenie sportowych dokonań uczestników imprezy. Owszem, nie neguję znaczących sukcesów reprezentantów Orlen Teamu – Jakuba Przygońskiego, Jacka Czachora i Marka Dąbrowskiego (rajdy motocyklowe) czy Krzysztofa Hołowczyca (rajdy samochodowe) lecz pod tym względem “cokolwiek” daleko im do – również obecnych w Warszawie – takich asów wymienionych dyscyplin jak wielokrotni zwycięzcy Rajdu Dakar, Francuz Stephane Peterhansel (motocykle – 1991, 1992, 1993, 1995, 1997, 1998, samochody – 2004, 2005, 2007), jego rodak Cyril Despres (motocykle – 2005, 2007, 2010) oraz widoczny na zdjęciu dolnym Hiszpan Marc Coma (motocykle – 2006, 2009). Na szczególne podkreślenie zasługuje zwłaszcza pierwszy z nich (patrz zdjęcie górne), najbardziej wszechstronny kierowca rajdowy i żywa legenda Dakaru. Tymczasem organizatorzy VSR konsekwentnie “pozycjonowali” Peterhansela za Hołowczycem, poświęcając drugiemu z nich zdecydowanie najwięcej czasu i miejsca na tele-bimach. To mniej więcej tak, jakby zaprosić zacnego gościa na wesele, a następnie posadzić go gdzieś w sieni, z dala od pary młodej, orkiestry i parkietu.




Za nieporozumienie uważam również zastosowaną formułę wyscigów z udziałem zawodników Orlen Teamu i zaproszonych gości. Krótki, ledwie 1,2-kilometrowy “tor” wytyczony na ciasnych uliczkach między betonowymi budowlami mógłby co najwyżej posłużyć do demonstracji mistrzowskich umiejetności i tricków kierowców, nie zaś – ostrej, często traktowanej prestiżowo, rywalizacji. Utytułowani goście najzwyczajniej odpuścili taka formę udowodniania swojej klasy i w efekcie przegrywali z gospodarzami, choć na rajdowych czy wyścigowych trasach jest zgoła odwrotnie.






Z bogatego programu Verva Street Racing największe uznanie publiczności wzbudził pokaz motocrossowego freestylu, wykonany przez czteroosobową grupę Red Bull X-Fighters Jams. Wyczyny crossowców zapierały widzom dech w piersiach. Niestety, nie jestem w stanie wymienić nazwisk bohaterów tego punktu programu, bowiem nie umieszczono ich w jakimkolwiek z licznych materiałów promocyjnych i prasowych. Dla organizatorów ważniejsze okazały się tzw. celebrytki, na których oglądanie, a zwłaszcza słuchanie, żaden rozsądny człowiek nie jest w stanie poświęcić nawet minuty. Kolejny to przykład na zasadność ludowego przysłowia: “Konia kują, żaba nogę podstawia”.

Tekst i zdjęcia:
Henryk Jezierski



