KTO POSUNĄŁ EUROPĘ?
Nigdy nie ukrywałem swoich sympatii do sportu. Płyną one z dwóch źródeł. Pierwsze to wynik osobistych doświadczeń z niegdysiejszego, wyczynowego uprawiania kilku dyscyplin. Wprawdzie zakończyło się ono na poziomie juniorskim lecz pozostało trochę sukcesów (zwłaszcza we wioślarstwie) i ciepłe wspomnienia.
Źródło drugie wiąże się przeświadczeniem, że sport to jedna z nielicznych dziedzin życia społecznego, w której reguły gry są jednoznaczne, a o ostatecznym sukcesie decydują przede wszystkim sami sportowcy. To różni sport zdecydowanie od np. telewizyjno-estradowego szołbiznesu, gdzie miernoty stają się „gwiazdami” tylko dlatego, że jacyś manipulanci postanowili je wykreować z sobie tylko znanych powodów, zazwyczaj nie mających żadnego odniesienia do poziomu prezentowanej oferty lub walorów osobistych. Tym sposobem facet, który wydaje z siebie głos na podobieństwo beczącego barana (jak np. niejaki G. Turnau) zostaje okrzyknięty wybitnym solistą, a szansonistka o urodzie godnej wiedźmy z Gór Świętokrzyskich (jak np. niejaka Kayah) trafia na okładkę „Playboya”.
Nieświadomość i – w pewnym sensie – przyzwolenie setek tysięcy odbiorców na tego rodzaju cyrk, sprawia że treserzy idą w swoich poczynaniach dalej, kreując „gwiazdy” również w tak, wydawałoby się, poważnych dziedzinach jak literatura. Adamowi Michnikowi, godnemu reprezentantowi rodziny wielce zasłużonej dla komunizmu (również w jego najbardziej bandyckiej wersji) i zarazem redaktorowi naczelnemu „Gazety Wyborczej” nie udało się tym razem wprowadzić UW-eków do parlamentu, więc zapewne postanowił powetować sobie tę sromotną klęskę takim doborem pretendentów do tegorocznej nagrody literackiej Nike, aby nikt nie miał wątpliwości, kto ustala standardy dla literatury wybitnej, na miarę Mickiewicza, Słowackiego, Reymonta i Sienkiewicza. W taki właśnie sposób do literackiego „panteonu” awansował niejaki Jan Tomasz Gross, autor książki „Sąsiedzi„, przedstawiającej wydarzenia w Jedwabnem w sposób tyleż plugawy, co zakłamany oraz niejaki Jerzy Pilch, który wygrał konkurencję ujętymi w formie książkowej wynurzeniami alkoholika. Cokolwiek „półliteracki” to konkurs, lecz masy to kupią.
Czyż można zatem dziwić się, że człowiek instynktownie kieruje zainteresowanie w stronę dziedzin, gwarantujących uczciwsze kryteria oceny talentu i pracowitości. Proszę zwrócić uwagę, że tam gdzie o takiej ocenie decydują internacjonalistyczne media i szemrane „autorytety”, o wybitnych Polakach nie słychać prawie w ogóle. Tymczasem w sporcie, mimo zdecydowanie większej konkurencji, jesteśmy widoczni i to na pierwszym planie. Wystarczy przełączyć program na „Eurosport” (też przecież zagraniczny), aby podczas bezpośrednich transmisji telewizyjnych z imprez najwyższej rangi obserwować rodaków w głównych rolach i wspólnie cieszyć się z sukcesów tak znakomitych sportowców jak Adam Małysz, Robert Korzeniowski, Szymon Ziółkowski czy Tomasz Gollob.
Niestety, ostatnimi laty obserwuję coraz większą ekspansję manipulantów także w sporcie. Ich bezczelność w realizowaniu założonych celów nie ma żadnych granic, z geograficznymi włącznie.
Ot, jeden z przykładów. Wystarczy sięgnąć po atlas, aby nie mieć złudzeń co do ewidentnie azjatyckiego położenia państwa Izrael. Nie przeszkadza to jednak jego reprezentantom startować na pełnych prawach w mistrzostwach… Europy. Kiedyś ten idiotyzm dotyczył tylko koszykówki, co tłumaczono żydowskimi wpływami w tej dyscyplinie, widocznymi szczególnie w amerykańskiej NBA, tak nachalnie lansowanej przez „naszą” telewizję. Dzisiaj przybyło wielu naśladowców, nie wyłączając piłki nożnej.
Dwa lata temu uważni kibice futbolu musieli odcierpieć poważne rozdwojenie jaźni. Podczas, gdy Izrael przystępował do walki o miejsca premiowane udziałem w finałach MŚw jako państwo europejskie, w sąsiednim Libanie – akurat leżącym kilkaset kilometrów bliżej od Europy – odbywały się piłkarskie mistrzostwa… Azji.
Powiedzieć, że piłkarze, trenerzy, działacze i menedżerowie to skończeni durnie pozbawieni podstawowej wiedzy geograficznej byłoby ewidentnym nadużyciem. O co więc chodzi? O finansową zależność europejskiej federacji futbolowej (UEFA) od międzynarodowej finansjery? O tzw. poprawność polityczną? A może komuś zabrakło elementarnej, nie tyle sportowej co cywilnej odwagi nakazującej upomnieć się o przestrzeganie podstawowych zasad zdrowego rozsądku. Jeśli mistrzostwa Europy, to wyłącznie z udziałem państw ją tworzących. Jeśli natomiast istnieje jakaś ważna, choć dla mnie niezrozumiała, potrzeba przyspawania Izraela do Starego Kontynentu (np. w celu osłabienia jego izolacji wśród większości krajów świata, zasadnie uważających Izrael za państwo rasistowskie i terrorystyczne) to warto przypomnieć, że zawsze można zmienić formułę organizacyjną na – choćby – otwarte mistrzostwa Europy. Z udziałem Izraela, Filipin oraz – żeby kibice też coś na tym skorzystali – Argentyny i Brazylii. Będzie na czasie bo globalnie, a jednocześnie bez popadania w kolejne fałsze. Tych aż nadto serwują nam rodzimi kuglarze.
Henryk Jezierski
„MOTO” nr 10 (168), listopad 2001
P.S.
Dokładnie w środę, 14 listopada br., dwa dni po napisaniu tego felietonu, życie dodało mu wymowną puentę. Oto szansę na udział w finale piłkarskich mistrzostw świata pogrzebała Austria. Powód? Najpierw kilku czołowych piłkarzy tego kraju w trosce o własne bezpieczeństwo (świat jeszcze nie otrząsnął się po terrorystycznych atakach w USA) odmówiło wyjazdu do Izraela na mecz w ramach – a jakże! – „europejskich” eliminacji MŚw. Ich koledzy szczęśliwie zremisowali w Tel Avivie, zyskując prawo do dwóch spotkań barażowych z Turcją. Pierwsze z nich odbyło się w Austrii lecz bez udziału „buntowników”. Niewykluczone, że taka decyzja kierownictwa austriackiej kadry została wymuszona przez wyznawców politycznej poprawności i dobrych stosunków z Żydami. Sport rządzi się jednak swoimi prawami. Austriacy przegrali u siebie 0:1, a w Turcji jeszcze bardziej, bo 0:5. Taka jest, między innymi, cena za akceptowanie oszustwa. Nawet jeśli jest to oszustwo „tylko” geograficzne.
H. Jez.




