„CHUDY” I „MAŁY” TRIUMFUJĄ!
Gdy w 1973 roku Jerzy Szczakiel sięgał po złoty medal mistrzostw świata nikt nie przypuszczał, że na kolejny triumf Polaka przyjdzie nam czekać aż 37 lat. Tomasz Gollob jako drugi Polak w historii, a pierwszy w cyklu Grand Prix (ten system obowiązuje od 1995 roku), sięgnął po mistrzowską koronę. Ten rok w ogóle był szczególny dla polskiego żużla. Po raz pierwszy w historii reprezentanci naszego kraju zajęli w mistrzostwach świata dwa pierwsze miejsca – tuż za plecami Golloba uplasował się jeszcze Jarosław Hampel. Jeśli dodamy do tego triumf w Drużynowym Pucharze Świata można powiedzieć, że Polscy żużlowcy rządzili w tym roku na żużlowych torach.

Droga Tomasza Golloba do złotego medalu nie była jednak łatwa. Najlepszy polski żużlowiec od wielu lat aspirował do bycia w elicie. Już w 1993 roku wystąpił w finale IMŚ. Nie wszystkim odpowiadał młody, bezkompromisowy zawodnik. Pierwszy rok Grand Prix zakończył się się dla Golloba nokautem (Craig Boyce podczas GP w Londynie uderzył Polaka).
Jednak Tomasz Gollob z roku na rok coraz bardziej liczył się w stawce. W 1997 roku sięgnął po pierwszy medal – brązowy. Praktycznie co roku był w czołówce, zdobywając dwa srebrne i cztery brązowe medale. Z reprezentacją narodową zdobył pięć złotych i cztery srebrne medale. Do kompletu brakowało tylko indywidualnego złota. Blisko szczęścia był w 1999 roku. Niestety przed finałowym turniejem uczestniczył w groźnej kraksie podczas finału Złotego Kasku. Pecha miał również w 2007 roku, gdy rozstrzaskała się awionetka, którą sterował jego ojciec, Władysław Gollob.
Tomasz Gollob marzył o mistrzostwie, jednak powoli fani godzili się z myślą, że polskiemu zawodnikowi przyjdzie objeść się smakiem. A jednak… W 2007 roku Gollob zaczął powolony marsz ku najwyższemu stopniu podium. Tamten rok zakończył sezon na czwartym miejscu, rok później był trzeci, potem drugi…
Prawem serii powinien był sięgnąć po złoto w tym sezonie. Początek nie zapowiadał nic dobrego. Na torze w Lesznie Gollob zdobył tylko sześć punktów. Na szczęście była to jedyna porażka późniejszego mistrza. Wygrał cztery turnieje, dwukrotnie zdobywając komplet punktów. Zdeklasował rywali, zapewniając sobie mistrzowski tytuł już podczas przedostatniego turnieju we włoskim Terenzano.




Nic dziwnego, że bilety na finałowy turniej w Bydgoszczy rozchodziły się jak świeże bułeczki. Wejściówek szybko zabrakło w kasach, dlatego organizatorzy postanowili dobudować dodatkowe trybuny. Wygospodarowali dokładnie 3636 miejsc. Porcja nowych biletów rozeszła się w … siedem minut. Wszyscy chcieli oglądać triumf Golloba i podium Jarosława Hampela.
Mimo pewnej korony na ulubionym torze w Bydgoszczy Gollob chciał wypaść jak najlepiej. Nie zwykł odpuszczać, dlatego pracowicie przygotowywał się do tych zawodów. Nie mógł trenować na torze (tor zajęło organizujące zawody BSI), dlatego jeździł na motocyklu crossowym. Pech dopadł go we wtorek, na cztery dni przed imprezą. W czasie treningu pękły dwie kości prawej stopy. Mimo poważnego urazu Gollob chciał wystąpić w zawodach. Odpuścił trening, na godzinę przed zawodami lekarze założyli blokadę. Wystarczyła na jeden wyścig, w którym Gollob po kapitalnej walce, dojechał do mety na pierwszej pozycji. Niestety, ból nasilał się i po kolejnych dwóch próbach bydgoszczanin wycofał się z zawodów. Na szczęście Grand Prix Polski nie miało dla Golloba większego znaczenia. Zaliczka z wcześniejszych turniejów okazała się wystarczająca do końcowego triumfu.

Śladami „Chudego” podążał Jarosław Hampel, który do żużlowej elity powrócił po dwóch latach przerwy. „Mały” zaczął sezon wybornie i w pewnym momencie nawet przewodził klasyfikacji. Do ostatniej chwili walczył z Jasonem Crumpem o drugie miejsce. Leszczynianin usadowił się za Gollobem po Terenzano, gdzie zyskał dwa punkty przewagi nad broniącym tytułu Australijczykiem. W Bydgoszczy nie szło jednak Hampelowi. Na jego szczęście także Crump był daleki od ideału. Jeszcze przed półfinałami stało się jasne, że Hampel utrzyma drugą lokatę, co jest największym sukcesem zawodnika leszczyńskiej Unii.

W Bydgoszczy znakomicie jeździł były mistrz Nicki Pedersen, ale ograł go Janusz Kołodziej. W wielkim finale spotkali się Rune Holta (wybierał pola startowe jako pierwszy i wybrał pole zewnętrzne), Janusz Kołodziej, Andreas Jonsson i Chris Harris. Wygrał reprezentujący bydgoską Polonię Jonsson. Pokonał Chrisa Harrisa i Janusza Kołodzieja, który bardzo liczy na dziką kartę w przyszłym roku (w GP Challenge zajął czwarte miejsce, co daje mu prawo do pierwszej rezerwy).
Udział w przyszłorocznym Grand Prix zapewniła sobie najlepsza ósemka tegorocznego GP: Tomasz Gollob, Jarosław Hampel, Jason Crump, Rune Holta, Greg Hancock, Kenneth Bjerre, Chris Harris i Chris Holder. Z GP Challenge awasowali Rosjanin Artem Łaguta oraz Szwedzi Antonio Lindbaeck i Frederik Lindgren. BSI przyzna jeszcze cztery stałe dzikie karty. Pewniakami do tych miejsc wydają się tegorocznu pechowcy: Nicki Pedersen i Emil Sajfutdinov. Pozostałe dwie zostaną prawdopodobnie rozdzielone między Andreasa Jonssona i wspomnianego Kołodzieja, choć nie wiadomo, czy BSI nie będzie chciała przeforsować w miejsce kolejnego Polaka drugiego Anglika (Lee Richardsona, Tai Woffindena lub Simona Steada) czy też Hansa Andersena.
Po zawodach powiedzieli:
Tomasz Gollob (Polska):
– W tym roku trenowałem dzień i noc. Postawiłem wszystko na jedną kartę, bo w końcu dotarło do mnie to, że nie pozostało mi już zbyt dużo czasu. Przygotowywałem się tak solidnie, że aż sobie nogę złamałem. Cztery dni temu trenowałem na motocrossie. Nie upadłem, moja noga nie wytrzymała i pękła. Całe szczęście, że tytuł mistrzowski udało mi się zapewnić już w Terenzano. Kiedy daję z siebie sto procent w każdych zawodach, takie coś może się przydarzyć – czy to będzie tor żużlowy, czy motocrossowy. Strasznie się cieszę, bo przeciwników mam wymagających. Jason jest wielokrotnym mistrzem świata, a Jarek ostro nas goni. Zdobycie tytułu nie było łatwe.
W połowie sezonu rozmawialiśmy z Jarkiem i zastanawailiśmy się, kto zdobędzie tytuł. Powiedziałem wtedy, że dobrze by było, żeby tytuł zdobył Polak – już nie ważne kto z nas. Wypadło na mnie, z czego strasznie się cieszę. Myślę, że da mi to wiatr w żagle i będę jeszcze odnosił sukcesy. Chciałem podziękować lekarzom, którzy opiekowali się mną przez cały sezon. Dziękuję mojemu teamowi – Tomkowi Gaszyńskiemu, Wojtkowi Malakowi, a także drugiemu mechanikowi, wszystkim tunerom, a szczególnie Janowi Anderssonowi. Chciałbym podziękować tym, którzy we mnie wierzyli i mi kibicowali. Ten medal dedykuję tym, którzy go oczekiwali, zdobyłem go dla kibiców, naszego kraju. Bardzo się cieszę, że jestem kolejnym Polakiem ze złotym medalem. Jedenaście lat temu miałem go na wyciągnięcie ręki, ale nie udało się go zdobyć. Teraz wreszcie jest mój.


Jarosław Hampel (Polska):
– Po dwóch latach przerwy udało mi się powrócić do cyklu Grand Prix. Przed sezonem zakładałem walkę o utrzymanie, marzyłem o pierwszej piątce. Ten rok był dla mnie fantastyczny. Wszystko układało się dobrze od początku. Końcówkę miałem słabszą, ale i tak zakończyło się znakomicie.
Dziś nie miałem najlepszego dnia. Dużo zmienialiśmy, staraliśmy się szukać lepszych rozwiązań, ale niestety nie udawało się. Motocykl był po prostu wolny i z trudem zbierałem punkty, ale do awansu do półfinału zabrakło. Na szczęście Jason Crump także pojechał słabiej w Bydgoszczy, dlatego też obroniłem dwa punkty przewagi w klasyfikacji generalnej i teraz mogę cieszyć się z tytułu wicemistrza świata. To naprawdę ogromny sukces. Będę starał się podążać krok w krok za Tomkiem i stawać się coraz lepszym zawodnikiem.
Jason Crump (Australia):
– To był naprawdę ciężki sezon. Długo dochodziłem do pełnej sprawności i formy, choć oczywiście tym nie mogę się tłumaczyć. Wywalczyłem tę pozycję, na którą zasłużyłem. Tomasz miał niesamowity sezon, choć po pierwszym Grand Prix w Lesznie chyba nie spodziewał się, że będzie w tym miejscu. Później jednak wykonał niesamowitą pracę. Nie mam wątpliwości – gdyby nie kontuzja, wygrałby także w Bydgoszczy. W pełni zasłużył na tytuł mistrza świata i myślę, że mój plastron trafia w godne ręce na następny sezon.
Mam nadzieję, że w przyszłym roku ja powrócę w pełni zdrowy oraz sprawny i będę mógł skutecznie powalczyć z Tomaszem, ale także z Jarkiem. Również on miał świetny sezon. Z całą pewnością jest już zawodnikiem najwyższego światowego formatu. Ściganie się z takimi zawodnikami to prawdziwa przyjemność. Ogromnie się cieszę, że od dziesięciu lat utrzymuję się w ścisłej czołówce światowej i będzie niezmiernie miło za rok znowu zakończyć w czołowej trójce. W tym tygodniu wybieram się na kolejną operację lewej ręki, po której trudno mi będzie wrócić szybko do treningu, ale mam nadzieję, że ta przerwa potrwa jak najkrócej.

Andreas Jonsson (Szwecja):
– Cieszę się ze zwycięstwa w ostatnim turnieju Grand Prix w tym roku. Były to ciężkie zawody, ale ostatecznie udało się wygrać. Cały sezon był dla mnie bardzo trudny i różnie toczyły się moje losy, ale bardzo się cieszę, że na zakończenie mogłem stanąć na najwyższym stopniu podium. W tym roku zanotowałem zbyt dużo niezadowalających mnie występów, co sprawiło, że znalazłem się tuż za premiowaną awansem ósemką. Wierzę jednak, że dostanę stałą „dziką kartę”.
Wyniki:
1. Andreas Jonsson (Szwecja) 17 (0,3,1,3,2,2,6)
2. Chris Harris (Wielka Brytania) 13 (0,3,1,0,3,2,4)
3. Janusz Kołodziej (Polska) 14 (1,2,3,2,1,3,2)
4. Rune Holta (Polska) 12 (2,1,2,3,1,3)
5. Nicki Pedersen (Dania) 13 (2,3,3,2,2,1)
6. Greg Hancock (USA) 12 (3,2,2,3,1,1)
7. Fredrik Lindgren (Szwecja) 11 (2,2,3,1,3,0)
8. Piotr Protasiewicz (Polska) 8 (0,3,3,2,0,0)
9. Magnus Zetterstroem (Szwecja) 7 (3,2,2,0,0)
10. Hans Andersen (Dania) 7 (1,1,2,0,3)
11. Jason Crump (Australia) 6 (1,1,0,1,3)
12. Chris Holder (Australia) 6 (1,1,0,2,2)
13. Jarosław Hampel (Polska) 6 (2,0,1,1,2)
14. Tai Woffinden (Wielka Brytania) 4 (0,0,1,3,0)
15. Kenneth Bjerre (Dania) 4 (3,0,0,1,d)
16. Tomasz Gollob (Polska) 3 (3,d,d,-,-)
17. Artur Mroczka (Polska) 1 (1)
18. Przemysław Pawlicki (Polska) 0 (0)

Klasyfikacja generalna cyklu Grand Prix:
1. Tomasz Gollob (Polska) 166 (6,16,17,15,24,12,15,10,24,22,3)
2. Jarosław Hampel (Polska) 137 (18,6,16,20,15,17,10,8,11,10,6)
3. Jason Crump (Australia) 135 (19,7,7,10,15,17,15,17,15,7,6)
4. Rune Holta (Polska) 109 (10,6,7,6,19,8,20,6,6,9,12)
5. Greg Hancock (USA) 107 (4,14,7,3,6,7,12,22,6,14,12)
6. Kenneth Bjerre (Dania) 106 (10,20,12,13,4,7,9,6,17,5,4)
7. Chris Harris (Wielka Brytania) 106 (8,6,4,13,5,6,9,21,4,17,13)
8. Chris Holder (Australia) 96 (8,11,7,9,6,19,6,7,10,7,6)
—
9. Andreas Jonsson (Szwecja) 95 (5,12,13,13,3,2,7,6,9,8,17)
10. Nicki Pedersen (Dania) 91 (9,8,14,5,8,7,0,4,12,11,13)
11. Fredrik Lindgren (Szwecja) 87 (8,4,7,8,6,10,11,11,5,6,11)
12. Hans Andersen (Dania) 86 (8,7,9,13,9,10,5,3,7,8,7)
13. Magnus Zetterstroem (Szwecja) 75 (4,9,11,7,6,6,3,6,8,8,7)
14. Tai Woffinden (Wielka Brytania) 49 (1,4,5,5,7,6,3,6,2,6,4)
15. Emil Sajfutdinov (Rosja) 33 (14,8,5,-,-,-,6,-,-,-,-)
16. Janusz Kołodziej (Polska) 26 (12,-,-,-,-,-,-,-,-,-,14)
17. Davey Watt (Australia) 19 (-,-,-,-,-,6,-,6,1,6,-)
18. Piotr Protasiewicz (Polska) 13 (-,-,-,0,5,-,-,-,-,-,8)
19. Thomas Jonasson (Szwecja) 8 (-,-,-,-,-,-,8,-,-,-,-)
20. Antonio Lindbaeck (Szwecja) 6 (-,6,-,-,-,-,-,-,-,-,-)
Adrian Miedziński (Polska) 6 (-,-,-,-,6,-,-,-,-,-,-)
Niels Kristian Iversen (Dania) 6 (-,-,-,-,-,-,-,-,6,-,-)
Jurica Pavlic (Chorwacja) 5 (-,-,-,-,-,-,-,5,-,-,-)
24. Scott Nicholls (Wielka Brytania) 4 (-,-,-,-,-,4,-,-,-,-,-)
25. Matej Kus (Czechy) 3 (-,-,3,-,-,-,-,-,-,-,-)
Leon Madsen (Dania) 3 (-,-,-,3,-,-,-,-,-,-,-)
27. Ludvig Lindgren (Szwecja) 2 (-,-,-,-,-,-,2,-,-,-,-)
28. Linus Sundstroem (Szwecja) 1 (-,-,-,-,-,-,1,-,-,-,-)
Nicolai Klindt (Dania) 1 (-,-,-,1,-,-,-,-,-,-,-)
Matia Carpanese 1 (-,-,-,-,-,-,-,-,-,-,1)
Artur Mroczka (Polska) 1 (-,-,-,-,0,-,-,-,-,-,1)
32. Lubos Tomicek (Czechy) 0 (-,-,0,-,-,-,-,-,-,-,-)
Zdenek Simota (Czechy) 0 (-,-,0,-,-,-,-,-,-,-,-)
Matija Duh (Słowenia) 0 (-,-,-,-,-,-,-,0,-,-,-)
Przemysław Pawlicki (Polska) 0 (-,-,-,-,-,-,-,-,-,-,0)
Tekst i zdjęcia:
Tomasz Rosochacki

